Η θεατρική παράσταση Μνήμη Θολή της Άννας Βαγενά στο Θέατρο Κώστας Τσιάνος

«Μνήμη Θολή»

Της Άννας Βαγενά

Ένα έργο για την απώλεια της μνήμης και τη σημασία της αγάπης

Σάββατο 14 και Κυριακή 15 Μαρτίου στο Θέατρο “Κώστας Τσιάνος” 

ΛΟΓΩ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΘΑ ΔΟΘΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 17 ΜΑΡΤΙΟΥ ΣΤΙΣ 19:00

Προπώληση εισιτηρίων στο κατάστημα Public, Κούμα 6, Λάρισα

Τηλεφωνικές κρατήσεις στο 210-5234382 

Στα πλαίσια της διοργάνωσης του Θεσσαλικού Θεάτρου «Θεατρική Άνοιξη Νεοελληνικής Δραματουργίας»

Η παράσταση παίχτηκε επί δύο σαιζόν με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο «Μεταξουργείο» και απέσπασε εγκωμιαστικές κριτικές.

Είναι ένα έργο που έγραψε και σκηνοθέτησε η Άννα Βαγενά και αναφέρεται στην τόσο σοβαρή ασθένεια της Άνοιας και του Αλτσχάιμερ.

Παίζουν : Άννα Βαγενά, Νίκος Χατζηπαπάς, Μαριάννα Μαυριανού, Wasaf Butt

Λίγα λόγια για το έργο

Ένα ζευγάρι. Μετά από 40 χρόνια κοινής ζωής, η γυναίκα αρρωσταίνει από άνοια. Ο άντρας αναγκάζεται να την κλείσει σε κλινική και τότε μια τεράστια ανατροπή συμβαίνει στη ζωή τους.

Εκείνη το σκάει και χάνεται στους δρόμους. Εκεί, εξαιτίας μιας απρόβλεπτης συνάντησης, βρίσκει το καταφύγιο και την ασφάλεια που δεν μπορούσε να της προσφέρει, ούτε το σπίτι της και βέβαια ούτε η κλινική.

Η «φοιτήτρια» και ο «ξένος» μπλέκονται στη ζωή του ζευγαριού.

Ένοχα, καλά κρυμμένα μυστικά βγαίνουν στην επιφάνεια.

Και τότε όλα τελειώνουν ή όλα ξαναρχίζουν…

Μία παράσταση με δομή κινηματογραφικής ταινίας μυστηρίου και με μουσική υπόκρουση από την “MediaLuz” του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Η Άννα Βαγενά λέει για το έργο:

«Η άνοια και το Αλτσχάιμερ τείνουν, στις μέρες μας, να πάρουν μορφή επιδημίας. Πενήντα πέντε εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με άνοια παγκοσμίως. Στην Ελλάδα υπολογίζονται σε διακόσιες χιλιάδες.

Πολλά τα ερωτήματα! Υπάρχει συναισθηματική λειτουργία χωρίς να λειτουργεί η μνήμη;

Και, επίσης, πώς χειριζόμαστε την κατάσταση όταν αρρωστήσει ένα αγαπημένο μας πρόσωπο; Μετά το πρώτο σοκ της διάγνωσης, τι κάνουμε; Συμπονούμε, υποφέρουμε γι’ αυτό;

Κι ύστερα, όταν αρχίζουμε να κουραζόμαστε από το «βάρος» της αρρώστιας του, τι κάνουμε; Πόσο μπορούμε να αποδεχτούμε το συναίσθημα ότι «δεν αντέχουμε άλλο»;

Δύσκολα ερωτήματα, δύσκολες απαντήσεις. Αλλά η τέχνη και το θέατρο, όπως και η επιστήμη προσπαθούν να δώσουν απαντήσεις.»