Μ.Α.Μ (Μια.Αλλόκοτη.Μέρα)

Ένα έργο ωδή για την υπαρξιακή αγωνία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, στο οποίο σκιαγραφείται το αδιέξοδο της μοναξιάς, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η ανάγκη του ανθρώπου να επιβιώσει και να επικοινωνήσει τις υπαρξιακές του ανησυχίες, σε έναν κόσμο που αρνείται να τον ακούσει, αρνείται να τον δεχθεί και ακολουθεί στερεότυπα πρότυπα και αντιλήψεις, σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που επικρατεί ο ρατσισμός, ο φασισμός και η σήψη μιας κοινωνικής αλλοφροσύνης. Το έργο διεισδύει στο βάθος του ανθρώπινου ψυχισμού και της ανθρώπινης συνείδησης.

Η αναπάντεχη συνάντηση δυο χαρακτήρων, του Τομ και του Τζέρυ, σε ένα παγκάκι ενός πάρκου, μιας ηλιόλουστης Κυριακής. Μια απρόσμενη σύγκρουση, μια μοιραία κατάληξη και μια βαθύτατη συνειδητοποίηση της ανθρώπινης αγωνίας απέναντι στο υπαρξιακό κενό του ανθρώπου, την απομόνωση, την μοναξιά και την κοινωνική ανελευθερία του. Ο Τζέρυ, ένας απομονωμένος, απογοητευμένος και απελπισμένος πολίτης μιας ζούγκλας, αναζητά απεγνωσμένα μια ουσιαστική συνομιλία με ένα ανθρώπινο πρόσωπο. Εισβάλλει στην ειρηνική καθημερινότητα του Τομ, αναγκάζοντας τον να ακούσει την ιστορία του. Ο αυταρχισμός, η βαρβαρότητα και η σήψη της ανθρώπινης κοινωνίας αναδύονται μέσα από την κραυγή αγωνίας του Τζέρυ, απέναντι σε έναν πολιτισμό που έχει καταρρεύσει με αποκορύφωμα την μοιραία σύγκρουση και την τελική ρήξη, όπου το θύμα και ο θύτης πια δεν ξεχωρίζονται και η ζωή μετατρέπεται σε μια συγκεχυμένη εικονική πραγματικότητα. Ένα μεγάλο πείραμα, μια προσομοίωση, λαμβάνει χώρα μπροστά στα μάτια των θεατών.

Το έργο καταδεικνύει με τον πιο σαρκαστικό και περιγραφικό τρόπο την τυφλή ορμή της ζωής που δεν επιδέχεται κανέναν εγκλωβισμό, τις ψευδεπίγραφες ελπίδες της φθαρμένης κοινωνίας, το αδιέξοδο των παθών, το εσωτερικό κενό, τις εύθραυστες ανθρώπινες σχέσεις, την δυσκολία επικοινωνίας με το κοινωνικό περιβάλλον, την απομόνωση και την ανθρώπινη απόρριψη από τον επίπλαστο κόσμο του αστικού ζωολογικού κήπου. Όλα αυτά αναπτύσσονται με ρεαλισμό και αλήθεια, ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό, το ενστικτώδες και το μεταφυσικό, το λογικό και το υπέρλογο. Εδώ αποκαλύπτονται οι σκληρές αλήθειες για την απληστία του ανθρώπου, την ευμετάβλητη ψυχοσύνθεσή του, την καταβύθισή του στην αλαζονεία. Εδώ καυτηριάζονται με τον πιο παραστατικό τρόπο τα σαθρά αποτελέσματα της κοινωνικής σήψης, όπως ο ρατσισμός, ο αυταρχισμός και η κτητικότητα, τα οποία εκμηδενίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπειας και αποξενώνουν τον άνθρωπο και τον αφήνουν ξένο μέσα στον κόσμο.

Σκηνοθεσία: Ειρήνη Ζγούρη Διασκευή: Μάνος Καβίδαε Σκηνικά: Κωνσταντίνα Σιάρακα Πρωτότυπη Μουσική: Γιώργος Καραβίδας Επιμέλεια Κίνησης: Σωτηρία Αργυροπούλου Παίζουν οι ηθοποιοί: Βασίλης Καρμίρης, Θοδωρής Κανάκης Παραγωγή: Atermono. Creative. Cine. Art.