Δεν είμαι φίλη σου!

Όχι ρε… «φίλε», δεν είμαι φίλη σου. Ένιωσα, πόνεσα, έκλαψα, γέλασα, έπεσα σε ένα κρεβάτι μαζί σου και τώρα ξαφνικά, επειδή εσύ κουράστηκες, θες να μείνουμε μόνο φίλοι. Κάτι δεν κατάλαβες. Ποτέ δεν ήμασταν φίλοι. Δύο άνθρωποι που ερωτεύτηκαν δεν μπορούν να έχουν μία νορμάλ φιλία. Που αγαπήθηκαν, ίσως. Που ερωτεύτηκαν όμως, όχι.

Μπορεί εσύ μόνο να αγάπησες. Μπορεί αυτό το σκίρτημα κάθε φορά που βρισκόμαστε, να το ένιωθα μόνο εγώ. Αυτή την έλξη να την ένιωσα μόνο εγώ. Τις κουβέντες που κάναμε για το μέλλον ίσως να τις κατάλαβα μόνο εγώ. Μπορεί…. Εσύ μπορεί να ένιωθες πιο λίγο, πιο μετρημένα, πιο επιφανειακά. Δεν σε κατακρίνω.

Φίλη σου όμως, όχι, λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να γίνω. Όχι γιατί σε σκεφτόμαι γυμνό, εγώ όντως δεν σκέφτομαι το κρεβατι. Εγώ είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι την ολοκλήρωση την βρήκα στο χαμόγελο σου όχι στο παντελόνι σου. Μου χαμογελάς και είμαι γεμάτη, σε όλα τα επίπεδα. Πώς μπορώ λοιπόν, να είμαι φίλη σου;

Είναι ξεφτίλα και μόνο να μου ζητάς κάτι τέτοιο. Πώς μπόρεσες; Μας φαντάζεσαι να πίνουμε καφέ και να αναλύουμε τα ερωτικά μας; Γιατί εγώ όχι. Θέλω να χτύπησω το κεφάλι μου στον τοίχο και μόνο που το σκέφτομαι.

Πάρε λοιπόν τη φιλία σου, πάρε και τον πολιτισμό σου και παράτα μας. Εγώ ερωτεύτηκα και τιμώ τον έρωτα μου. Δεν τον ξοδεύω έτσι τυχαία. Και παρεπιπτόντως, φίλους έχω, δεν χρειάζομαι άλλους. Καληνύχτα.