Στο γήπεδο της ΑΕΛ σε ερωτεύτηκα

Έβρεχε και μόλις είχαμε βάλει γκολ. Όλο το γήπεδο ήταν όρθιο. Σε έψαξα με τη ματιά μου και σε έπιασα να κάνεις το ίδιο. Χαμογέλασες με ντροπή και κατέβασες το βλέμμα σου γρήγορα. Τσάμπα κόπος. Δεν υπήρχε μέλλον μεταξύ μας. Ήμασταν χρόνια φίλοι και εγώ όποτε σου έδειχνα τι νιώθω κάπου φοβόσουν, κάπου έβρισκες εμπόδιο, κάπου έκανες πίσω.

Το παιχνίδι ήταν στο 35′. Έρχεσαι δίπλα μου, μου δίνεις το μπουφάν σου. «Θα κρυώσεις».

«Ξεπάγιασαν τα χέρια μου να περιμένουν να σε αγκαλιάσουν το κρύο θα με πειράξει;»

Κοκκινίζεις, μοιάζεις να ανεβάζεις πυρετό. Δε μιλάς και κοιτάς μόνο το παιχνίδι. Είμαι σίγουρη ότι δεν έχεις παρατηρήσει ούτε μία φάση. Παρ’όλο που είναι η ομάδα σου.

Ημίχρονο. Το παιχνίδι 1-0. Μου φέρνεις νερό που ζήτησα και μία ομπρέλα γιατί ή βροχή δυναμώνει.

-Είσαι όμορφος στη βροχή.

-Είσαι όμορφη με όλα τα καιρικά φαινόμενα.

1-1 το παιχνίδι.

-Θα χάσουμε, μονολογείς.

-Σε νοιάζει;

-Προφανώς, ή ομάδα μου είναι.

-Δεν μιλάω για την ομάδα.

-Θα χάσουμε πολλά,κατεβάζεις το κεφάλι.

-Σε νοιάζει;

Πάλι δεν απαντάς, πάλι σιωπή, πάλι τα ίδια. Η βροχή τώρα πέφτει δυνατά και οι φίλαθλοι φωνάζουν. Φτάνουμε στο τέλος του παιχνιδιού και είναι ακόμα ισοπαλία.

Ξαφνικά με φιλάς. Απρόσμενα, μέσα στο γήπεδο, κάτω από τη βροχή. Μία στιγμή ευτυχίας, ένα παντοτινό φιλί και… Αποτραβιέσαι.

«Λυπάμαι». Κοιτώ πίσω και βλέπω μία κοπέλα να σε ψάχνει στις κερκίδες. Δακρύζω. Ευτυχώς βρέχει.

Γκολ. 2-1. 90′. Λήξη παιχνιδιού. Χάσαμε. Read more