Πότε θα σε δω κάπου στη Λάρισα;

Timing λοιπόν. Αυτό που όλοι κατηγορούν με κάθε αφορμή. Αυτό φταίει για όλα, λένε. Το timing φταίει που άργησες να δεις εκείνο το μήνυμα. To timing φταίει που γνωριστήκατε στη λάθος φάση της ζωής σας εκείνη τη μέρα στον Πηνειό. To timing φταίει και για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Δεν είναι ώρα να σταματήσουμε να το κατηγορούμε για τα πάντα;
Read more

Να τον προσέχεις…

Να τον προσέχεις, σε παρακαλώ, γιατί είναι ακόμη παιδί, δεν έχει μάθει να προσέχει τον εαυτό του. Φτάνει τα όρια και τα ξεπερνά. Να τον κρατάς, μην τον αφήνεις, γιατί θα χαθεί πάλι.

Να τον προσέχεις, γιατί είναι κουρασμένος. Πριν κοιμηθεί να τον χαϊδεύεις και όταν δεν θέλει να μιλήσει μην τον πιέζεις. Θα ανοιχτεί μόνο όταν το θελήσει αυτός.

Πίνει που και που το βράδυ. Μην του πάρεις το μπουκάλι. Πιες μαζί του. Να σε νιώσει δίπλα του, να σε νιώσει φίλη, όχι εχθρό. Κι όταν το καταφέρεις αυτό, κλάψε μαζί του. Κατάλαβέ τον χωρίς λόγια. Σήμερα έχει φεγγάρι, όποτε έχει φεγγάρι κλαίει.

Παρ’τον αγκαλιά και άφησέ τον μόλις στο ζητήσει. Ούτε λεπτό μην τον κρατήσεις παραπάνω, θα πνίγει. Κι όταν δεν τον χωράει ο τόπος, να πηγαίνετε βόλτα στη θάλασσα, μόνο εκεί ηρεμεί. Θα είναι ευτυχισμένος αν τα κάνεις αυτά. Άκουσέ με…

Να του θυμίζεις το νόημα της ζωής. Να του λες πόσο όμορφος είναι ο έρωτας, ο χειμώνας, εκείνος τα βράδια πριν κοιμηθεί.

Να τον αφήνεις όταν θέλει μοναξιά. Να σέβεσαι την ανάγκη του, να μάθεις να την αγαπάς γιατί κι αυτή είναι μέρος του εαυτού του. Να ξέρεις τις συνήθειές του, τα παράξενα και τα όνειρά του. Να τα αγαπήσεις κι αυτά.

Μην νιώσει λεπτό μόνος, μη νιώσει λεπτό δέσμευση. Άσε του χώρο να εκφραστεί, χρόνο να νιώσει. Μην τον πιέζεις για να ακούσεις το «σ’αγαπώ» του. Δεν λέει πότε σ’αγαπώ. Αν το πει θα φοβηθεί και θα φύγει.

Να τον προσέχεις. Να μην καπνίζει πολύ, να μην τρέχει με τη μηχανή και χωρίς κράνος, να κοιμάται. Όταν τον δεις να ιδρώνει πάνω από ένα χαρτί, γίνε εσύ ή έμπνευσή του.

Θα μου πεις αφού τα ήξερα όλα αυτά γιατί τον έχασα… Εμένα με αγάπησε. Γι’αυτό.

 

Οι δικές σας ιστορίες | Πότε μην χάσεις το χαμόγελό σου!

Your stories. Μας γράφει η Λ.,

Ήταν αυτό το χαμόγελο. Που να ήξερα ότι το απόγευμα που θα σε έβλεπα στην καφετέρια που δούλευες, θα σε ερωτευόμουν. Εγώ 18 εσύ 25. Σε είχα δει ακόμη μια φορά αλλά δεν έδωσα σημασία.
Read more

Να μου πεις «Είμαι εδώ, δίπλα σου, στην Λάρισα»

Και θα αναρωτιέσαι καθώς διαβάζεις γιατί σε άφησα; Πώς εγώ η αδύναμη και η ονειροπόλα έβαλα στην πρώτη γραμμή της μάχης την λογική μου και έφυγα;
Read more

Το κρεβάτι

Πριν από λίγες μέρες έφυγες. Χωρίς συναίσθημα, χωρίς να σταθείς στην πόρτα, χωρίς κάποια εξήγηση. Το μόνο που είπες ήταν ένα σιγανό «κάτι χάλασε».

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε σήμερα και η μέρα που θα αποχωριστώ το κρεβάτι μου. Κάτι έσπασε και εκεί, ένα ξύλο, ένα σίδερο, ένα συναίσθημα. Και έτσι πάει για πέταμα. Αυτή τη στιγμή είμαι καθισμένη στο πάτωμα απέναντί του και το κοιτάω και σκέφτομαι…

Αυτό το κρεβάτι είναι το πιο κοντινό μου «πράγμα» στον κόσμο. Σε αυτό πάνω έχω δει τα πιο όμορφα όνειρα. Σε αυτό πάνω έχω δει τους χειρότερους εφιάλτες.

Έχω αρρωστήσει τόσο που να νιώθω το κεφάλι μου να χάνεται μέσα στο μαξιλάρι. Έχω πέσει σε αυτό γελώντας στο τηλέφωνο με μία φίλη.

Έχω κάτσει «διαβάζοντας» τα μεσημέρια της τρίτης λυκείου. Έχω ξενυχτήσει κάτω από το πάπλωμα στέλνοντας μηνύματα ή ακούγοντας τραγούδια ως το πρωί.

Έχω λιώσει από τα δάκρυα για σένα τότε που δεν σε είχα, έχω χιλιοφιλήσει το στρώμα, σκεπτόμενη πως φιλάω τα χείλη σου.

Αργότερα, έκανα έρωτα μαζί σου πάνω του, ζαλισμένη από ευτυχία. Κυλίστηκα, ερωτεύτηκα, πέθανα. Το έχω δαγκώσει από τα νεύρα μου, του έχω ρίξει μπουνιές και κλωτσιές, έχω κρυφτεί για να ουρλιάξω.

Αυτό το κρεβάτι, εν μέρει, είναι η ζωή μου.Δεν θα το πετάξω τελικά. Βλέπεις εγώ δεν τα παρατάω τόσο εύκολα. Αποφάσισα να το κρατήσω, να το διορθώσω. Όλα διορθώνονται άλλωστε. Ακόμη και σπασμένα ξύλα, νεύρα, σίδερα και συναισθήματα. 

Σαν τη Λάρισα πουθενά, σαν εσένα κανείς!

«Σαν τη Λάρισα πουθενά, σαν εσένα κανείς». Αυτό σου είχα γράψει στο τελευταίο μου μήνυμα και χθες βράδυ που σε είδα το επιβεβαίωσα.

Η Λάρισα είναι η πολη μας. Για πάντα εδώ θα βρισκόμαστε, τυχαία ή όχι, πάντα θα μας τράβα κοντά της. Δεν ξέρω τι έχει αυτή η πόλη και δεν μπορούμε να την αποχωριστούμε με τίποτα. Γυρίσαμε και οι δύο πολλά μέρη όμως πάλι εδώ πάντα εδώ καταλήγουμε.

Η Λάρισα δεν είναι έρωτας, είναι καψούρα, σε μεθάει, σε βασανίζει αλλά όσες φορές και να σε καταστρέψει άλλο τόσο θα την αγαπάς.

Γι’αυτό σου μοιάζει. Κι εσύ σαν τα βράδια της είσαι. Χαοτικά, με μυρωδιά ποτού, καλοκαιριού και καπνού, με μυρωδιά χειμώνα και αγωνιάς, με το απαγορευμένο παντού, με ειλικρίνεια, με νιάτα.

Έχει περάσει καιρός από την ιστορία μας σ’αυτό το μέρος, υποσχεθήκαμε και οι δύο να ξεχάσουμε και να προχωρήσουμε. Αδύνατον.
Όπως δεν μπορω να αποχωριστώ την πόλη μου, έτσι και εσένα. Στο πρόσωπο σου βλέπω την ζωντάνια της Ταχυδρομείου, το ρομαντισμό του Φρουρίου, τα καλοκαίρια στον Αγιόκαμπο. Μην κάνεις αυτή τη γκριμάτσα απαξίωσης. Μαζί τα ζήσαμε αυτά δεν γίνεται να τα ξεγράψω ετσι απλά.

Σ’ αγαπώ και αυτό δεν αλλάζει με ένα χωρισμό. Πάντα σε σένα γυρίζω , όπως και όπου και αν ταξιδέψω, πάλι εδώ θα με βρεις. Φαίνεται ότι είναι γραφτα κάποια πράγματα.
Εγώ θα ξεκινούσα ξανά μαζί σου, σ’αυτή την ίδια πόλη, με τους όμορφους ανθρώπους και με τη ζωή της.

Τώρα, μετά από τόσο καιρό, κατάλαβα το λάθος μας. Ήμασταν συγκρατημένοι. Και προς τη Λάρισα κι ο ένας προς τον άλλο.

Άσε τις χαζομάρες πια. Αυτή η πόλη είναι εδώ για να τη χαρούμε κι ο έρωτας εδώ για να τον ζήσουμε. Τώρα εσύ, άμα επιμένεις σε δήθεν εμπόδια… Τι να σου πω… Μετακόμισε! Βλέπεις η Λάρισα δεν σηκώνει τους μίζερους μωρό μου! Ούτε κι εγώ!

Δεν θα μαθευτεί στην Λάρισα

Ας βαφτιστούμε λοιπόν κι εμείς καβάτζες σε ένα παιχνίδι που θα χάσει όποιος νιώσει πρώτος. Δυο κορμιά, καμιά ψυχή. Αυτή θα την αφήσουμε απ’ έξω να μας κοιτάει, γιατί ξέρουμε ότι δε χωράει άλλα συναισθήματα με ημερομηνία λήξης. Θα δώσουμε σιωπηλά τα χέρια και θα συμφωνήσουμε με μια ματιά πέντε όρους και άλλες τόσες προϋποθέσεις, έτσι ώστε να βγούμε και οι δυο μας νικητές.

Απόψε μην πεις ούτε μια φορά τ’ όνομά μου. Ούτε καν ψιθυριστά. Φώναξε δυνατά ότι με θέλεις. Να νομίζω ότι δε δίνεις δεκάρα για το ποια έχεις απέναντί σου. Ας μπλεχτούμε ξανά σε ένα ανώνυμο πάθος το οποίο θα τελειώσει πριν πέσουν οι μάσκες το πρωί. Πριν ντυθούμε ξανά με την καθημερινότητά μας να μας κράζει γιατί πάλι βολευτήκαμε με δύο-τρία ρηχά συναισθήματα χωρίς δεσίματα και συμβιβασμούς.
Read more

Οι δικές σας ιστορίες | Δύσκολος καιρός για πρίγκιπες

Your stories. Μας γράφει η Δήμητρα,

Σε  γνώρισα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 2014… Βραδιά με κοινούς φίλους στα μπουζούκια..Με εντυπωσίασες αμέσως  με το βλέμμα σου, το πώς με προσέγγισες, το ότι ήσουν gentleman και έτσι ξεκίνησαν όλα.. Με διεκδικούσες επίμονα για ένα εξάμηνο κι εγώ νόμιζα ότι με θέλεις πραγματικά, ενώ εσύ απλά δεν δεχόσουν την απόρριψη λόγω του αντρικού εγωισμού σου..
Read more

Δεν μου ταιριάζει η Λάρισα, ούτε εσύ

Δεν ταιριάζαμε λέει, εμείς που ήμασταν η επιτομή του ταιριάσματος. Και συμφώνησα κι εγώ στα λόγια τους. Ναι μωρέ, δεν ταιριάζαμε, μην τυχόν και σπάσω την εικόνα μου, μη φανεί ότι κάνω πίσω και σιγά μην κάθομαι τόσες βδομάδες μετά να σε σκέφτομαι ακόμα ή ν’ αμφιβάλλω.
Read more