Εγώ ο άλλος

Και τώρα έμειναν οι αναμνήσεις, τα τραγούδια μας και μια άδεια Λάρισα

Τσιγάρα πεταμένα σε νερό

«Χέρια μου αδειανά, Χριστέ ! άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου!»

Το τραγούδι αυτό εσύ μου το έμαθες, ένα βράδυ σπίτι σου να παίζουμε Phase10 και ήταν το οξύμωρο πως ενώ εγώ έβαζα μουσικές επιλογές κάθε φορά, αυτό έπαιξε τυχαία και το ήξερες εσύ. Εκείνο το βράδυ το replay είχε πάρει «φωτιά» μέχρι που είπες φτάνει.

banner-web

Τώρα είναι μία από αυτές τις νύχτες που κάθομαι χωρίς εσένα δίπλα να μου χαϊδεύεις το χέρι και να με κοιτάς στα μάτια και να λιώνω, να γελάμε, να λέμε πως περνάμε τις μέρες μας και άλλα τόσα. Απλά κάθομαι μόνος στο κρεβάτι, να ακούω στη λούπα αυτό το τραγούδι και να κατηγορώ τον εαυτό μου πόσο λάθος έκανα και πόσο παρορμητικά λειτούργησα.

Ήταν όλα καλά μεταξύ μας, μέχρι που δεν ξέρω τι έπαθα και το έπαιξα «όλα ή τίποτα», νόμιζα ότι το είχα ξεπεράσει αλλά τελικά είμαι ακόμα «μικρός». Δεν έχει κάποιο νόημα να εξιστορήσω το τι έγινε, αυτό που έχει νόημα να πω είναι το πόσο ντρέπομαι για την τροπή που έκανα να πάρουν τα πράγματα και πόσο θέλω να γυρίσω το χρόνο ή σήμερα το πρωί αντί να έρθω ξαφνικά σπίτι σου και να χτυπάω την πόρτα, να έπαιρνα τηλ σε ένα φίλο και να πήγαινα εκεί να άραζα, να έπινα τον καφέ μου και να περίμενα πότε θα μου απαντούσες στο προχθεσινό μου μήνυμα.

Κοίτα που όμως δεν έχω υπομονή σε κάποια πράγματα αν δεν ξέρω την κατάληξη τους. Είναι αυτή η τάση που καμιά φόρα όταν πάει κάτι καλά, καταφέρνω να το καταστρέψω. Από μικρός το είχα αυτό με τα παιχνίδια μου, «μαστροχαλαστής» έτσι με φωνάζανε. Να που τελικά ότι είμαστε μικροί, είμαστε και μεγάλοι, μόνο που τα τότε παιχνίδια είναι οι τώρα άνθρωποι και τα παιχνίδια, όπως και οι καρδιές άμα σπάσουν δεν κολλάνε το ίδιο.

φωτογραφία Instagram, @dimitrisfa

mm
Μεγάλωσα εκεί απ' όπου κατάγεται η "δέκατη μούσα". Λατρεύω το junk food, τη φωτογραφία, τα ταξίδια, τις σειρές, να γράφω και φυσικά το δράμα μου.