Εγώ ο άλλος

Μαζί με έμενα, χώρισες και ένα κομμάτι από τη Λάρισά μας

26864774 778027682406636 6426194613043724288 n 1024x768 - Μαζί με έμενα, χώρισες και ένα κομμάτι από τη Λάρισά μας

Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος λένε. Στη δική μου περίπτωση δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει, διότι δεν ξέρω αν όντως είχαμε αυτό που λένε σχέση.  Γνωριστήκαμε σε μία από της πολιτισμικές εκθέσεις αυτής της πόλης, μέσα Οκτωβρίου, συγκεκριμένα στις 17. Ξέρω έχουν περάσει κάπου 4 μήνες, ένα σχετικό μικρό διάστημα, αλλά δε θα σταθώ τώρα στο πως γνωριστήκαμε.

Βγαίναμε, έτσι το έλεγα εγώ παρά σχέση. Βρισκόμασταν κυρίως σπίτι σου και μπορώ να πω ότι η χημεία που είχαμε στο κρεβάτι, δεν την συναντώ καθόλου συχνά. Στην αρχή δεν το περίμενα αλλά όταν ενώθηκαν τα χείλη μας, όταν ανταλλάξαμε τις γεύσεις μας, τότε κατάλαβα ότι κάτι καλό θα υπάρχει εδώ. Ναι, δίνω μεγάλη σημασία στο φιλί! Ο τρόπος που με κοιτούσες, που σε κοιτούσα, που εξερευνούσαμε τα κορμιά μας, σα μικρά μωρά που μπήκαν σε έναν άγνωστο χώρο. Προφανώς και οι δύο είχαμε δει παλιότερα γυμνά κορμιά αλλά, αυτή τη φορά ήταν κάτι το διαφορετικό.

Δε θα σταθώ στους ενδιάμεσους μήνες (μας) αλλά στις τελευταίες δυο βδομάδες. Έχουν περάσει δύο βδομάδες από τότε που βρεθήκαμε και κοιμηθήκαμε αγκαλιά νιώθοντας ασφάλεια. Αυτό δεν είναι το νόημα της αγκαλιάς; Σε έναν κόσμο που τρέχει και πρέπει να προλάβεις τα πάντα και όλους, το βράδυ έχεις ανάγκη από μία αγκαλιά για να ξεχαστείς και δυο μάτια να σε κοιτάνε τόσο γλυκά που να λιώνεις, όπως η ζάχαρη στον καφέ.

Ήταν να βρεθούμε αλλά λόγω εργασιών και υποχρεώσεων, δεν τα καταφέραμε. Μέτα ένα τηλεφώνημα ότι έχεις αγχωθεί για κάποια προσωπικά θέματα και εγώ 2:30 ώρα τα μεσάνυχτα προσπαθώντας να σε ηρεμίσω. Δε με πείραξε, μπορεί να νευρίασα λίγο στο τηλεφώνημα αλλά σου εξήγησα, ήταν ότι μου έλειψες, ήθελα να σε δω και δεν τα καταφέραμε.

Σου δίνω μια βδομάδα χρόνο, γιατί κατανοώ ότι με όλα αυτά που είχες να κάνεις, άλλο ένα άτομο να σου λέει πράγματα, θα το ένιωθες σαν πίεση. Σου στέλνω μήνυμα να δω τι κάνεις και να βρεθούμε, γνωρίζοντας ότι δε μου είχες δώσει περιθώρια μετά από την τελευταία μας κουβέντα αλλά κάποιος έπρεπε να κάνει το πρώτο βήμα, και αυτός ήμουν εγώ και δεν μετανιώνω στιγμή.

Μου απαντάς μετά από πολύ ώρα, εγώ εκείνη την ώρα έξω, να πίνω το πότο μου σε ένα από τα χαλαρά ροκ μπαράκια αυτής της πόλης , να σκέφτομαι ξανά και ξανά τι πήγε στραβά. Σου απαντώ αμέσως και εσύ πάλι με έβαλες στην αναμονή. Πέρασε μία ώρα, η τεκίλα βασανιστικά και ηδονικά περνάει στο αίμα μου, κάνοντάς με να έχω λιγότερη υπομονή και πηγαίνοντας προς το σπίτι, ο δρόμος μου πέφτει στο σπίτι σου (αφού μένουμε 2 τετράγωνα μακριά) και σε παίρνω τηλέφωνο.

Δεν απαντάς. Μου στέλνεις μετά από μία ώρα να όλα καλά και πως ήσουν έξω. Σου τηλεφωνώ, γιατί τα μηνύματα είναι αρκετά απρόσωπα και δεν μου αρέσουν. «Τι γίνεται, σε έχασα μια βδομάδα τώρα», σου λέω και μου απαντάς τόσο αποφασιστικά που δεν το περίμενα. «Ναι, χάθηκα… ε ίσως να το έκανα επίτηδες, δεν ξέρω» Μετά από 20 λεπτά στο τηλέφωνο, να μου λες ότι δεν έχω κάνει κάτι απλά δεν ταιριάζουμε σα χαρακτήρες και είναι κάτι που το ξέραμε και οι δυο πολύ καιρό πριν αλλά πότε δε το παραδεχτήκαμε, πως είμαι καλό παιδί ευγενικό, με ήθος κλπ αλλά στη παρούσα φάση δε μπορείς να με διαχειριστείς και γενικά δεν ξέρεις αν μπορείς να διαχειριστείς ένα άτομο σαν έμενα. Με ρώτησες τη γνώμη μου σε όλο αυτό, αλλά δεν είχα κάτι να προσθέσω ή να διαφωνήσω διότι είναι κάτι που πιστεύεις και αφορά εμάς, οπότε όταν έχεις ψυχολογήσει έναν άνθρωπο και καταλήγεις ότι δεν σου ταιριάζει, ο άλλος δύσκολα σου αλλάζει γνώμη από το τηλέφωνο.

Μπορεί να έχεις δίκιο, το ήξερα και εγώ ότι δεν ταιριάζουμε αλλά κάθε φορά κάτι έβλεπα που με έκανε να σε γουστάρω ακόμα πιο πολύ. Ίσως είπες αυτό που δεν είχα τη δύναμη να πω τόσους μήνες και να το σταματήσω πριν αρχίσω να δένομαι μαζί σου. Δεν μετανιώνω, απλά ίσως έπρεπε να είμαι πιο προσεκτικός με αυτά που λέω και τον χαρακτήρα που δείχνω ή που νόμιζα ότι μου βγάζεις. Και αναρωτιέμαι τι χαρακτήρες είναι ο καθένας μας; Αυτό που είμαστε ή αυτό που μας βγάζει ο άλλος;

 

Η συντροφιά μου της εβδομάδας αυτής:

 

 

φωτογραφία:mr_papavasileiou, Instagram

mm
Μεγάλωσα εκεί απ' όπου κατάγεται η "δέκατη μούσα". Λατρεύω το junk food, τη φωτογραφία, τα ταξίδια, τις σειρές, να γράφω και φυσικά το δράμα μου.