Μεσάνυχτα και κάτι

Δεν είπαμε ποτέ αντίο…

Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε. Να οριστικοποιήσουμε το τέλος μας, απλώς το ονομάσαμε έτσι και μάθαμε να ζούμε με αυτό. Μια μισοτελειωμένη κατάσταση, ένα «αντίο» που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Πέρασαν μέρες, μήνες, χρόνια. Παλεύω με τον εαυτό μου να μη σε σκέφτεται συνέχεια. Προσπαθώ να σε κάνω delete και να μην μου μείνει τίποτα δικό σου, αλλά μάταια. Ακόμα σε φέρνω στο μυαλό μου συχνά. Με την παραμικρή ευκαιρία, με την πρώτη αφορμή. Σκέφτομαι ακόμα τα πάντα σχετικά με σένα, όλα με γυρίζουν εκεί, κάθε φορά που πάω να θυμηθώ. Με γυρνάν στο ανείπωτο αντίο μας, στο τέλος μας.

Μόνο τέλος δεν ήταν αυτό. Γιατί ακόμα νιώθω πως είναι ένα μεγάλο διάλειμμα; Ίσως μια μεγάλη παύση, που διήρκησε λίγο παραπάνω από το κανονικό. Θα μου πεις, ζω με παραισθήσεις. Μπορεί να ζω, ναι. Έτσι όμως επιλέγω να ζω και σένα, εμάς. Εσύ θυμάσαι; Την τελευταία φορά που με άφησες και σε άφησα; Την μέρα που είπαμε «αντίο» και χωρίσαμε τους δρόμους μας; Όχι και βέβαια δε τη θυμάσαι, πολύ απλά γιατί δεν υπήρξε. Τέλος δεν δώσαμε και αντίο δεν είπαμε ποτέ. Και αυτό ακριβώς πληρώνουμε τώρα.

Ίσως καμία φορά, η οριστικοποίηση του τέλους είναι καλή. Ίσως είναι αυτό που θες για να επιβεβαιώσεις πως κάτι τελείωσε. Ίσως για αυτό ακόμα νομίζουμε πως δεν τελειώσαμε, γιατί στην ουσία δεν τελειώσαμε. Απλώς ξέραμε, πως έπρεπε να σταματήσουμε εκεί το ταξίδι μας. Από εκεί και πέρα θα ήμασταν μόνοι και όχι χέρι- χέρι. Εγώ περπατάω τώρα μόνη και εσύ το ίδιο στον απέναντι δρόμο. Σε βλέπω να περπατάς, με βλέπεις και εσύ. Και ίσως είναι αυτό το «αντίο» που δεν ειπώθηκε ποτέ, που μας κάνει να θέλουμε να διασχίσουμε τον δρόμο και να περπατήσουμε και πάλι μαζί.

mm
Φοιτήτρια στο τμήμα κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω τα ταξίδια, τις ταινίες ,τα γαλλικά αλλά και τα γλυκά. Αγαπώ την μόδα και ιδιαίτερα τους χαμογελαστούς ανθρώπους.
X