Sex & Σχέση, Λάρισα, Μεσάνυχτα και κάτι

Ακόμη εδώ, στη Λάρισα

Είμαι ανυπόφορη, το ξέρω. Ούτε κι εγώ δεν με αντέχω κάποιες φορές. Στο είχα πει από την αρχή και με αγνόησες. Σε είχα προειδοποιήσει. Θα ταλαιπωρηθείς μαζί μου. Έμεινες. Μα γι’ αυτό σε αγάπησα.  Έκανα ό,τι μπορούσα για να φύγεις κι εσύ είσαι ακόμη εδώ.

Καθένας βάζει τα «καλά» του στην αρχή. Δε λέω ότι κοροϊδεύει. Όχι. Δεν εξαπατούν όλοι. Απλά θα δείξει τον καλό του εαυτό. Τα καλά του στοιχεία. «Φιγουρίνια» όλοι στην αρχή. Τα καλύτερα παιδιά.

Εγώ με τις βιτρίνες μάλωσα εδώ και καιρό. Αυτό είχα πει με τον εαυτό μου.

Αν είναι να μείνει κάποιος μαζί μου, θα δει πρώτα τα δύσκολα. Γιατί κρύβει μια ελπίδα στο μαζοχισμό του και είναι μάγος μαζί.

Και είσαι ακόμη εδώ, στη Λάρισα. Δεν έφυγες. Και είμαστε δύο απέναντί σου. Ο πόνος μου σε διώχνει επιτακτικά. Φασιστικά. Δε θέλει κανέναν άλλον κοντά. Απειλείς το ζωτικό του χώρο στη ζωή μου κι εξοργίζεται. Πλεονέκτης, εγωιστής, σε κλωτσάει μακριά καθημερινά κι εσύ αντιστέκεσαι σθεναρά.

Μα η μοναξιά έχει την ανάγκη να μείνεις. Σε εκλιπαρεί. Να την βάλεις για ύπνο. Να την εξημερώσεις, να την στολίσεις με λόγια και φιλιά, να ξεχάσει πως κάποτε υπήρξε.

Και είσαι ακόμη εδώ. Και με ανέχεσαι. Και τώρα που αποφάσισες να μείνεις στο ψιθυρίζω την ώρα που κοιμάσαι. Μην τύχει κι ακούσεις και μου φθαρεί ο εγωισμός. Απλά να το πω. Μη φύγεις. Μη σταματήσεις να με ανέχεσαι.

Ανέξου με. Όταν δεν έχω δουλειά στριφογυρνάω στο σπίτι γκρινιάζοντας σαν γέρος γκρινιάρης κι αλκοολικός. Όλα μου φταίνε. Οι αριθμοί στριφογυρνούν στο κεφάλι μου ζητώντας μία λύση που δεν βρίσκεται. Και τότε δεν υπάρχεις. Μα υπάρχεις.

Ανέξου με. Όταν με πιάνει η ανασφάλεια μήπως φύγεις, δεν μιλιέμαι. Και δεν μιλάω. Δεν στο λέω. Βλέπεις σιωπή και απραξία. Μα δε στο λέω. Δεν πρέπει να ξέρεις πως έφτασα στις μέρες που δεν θέλω πλέον να φύγεις. Δε θα το μάθεις. Πρέπει να νιώθεις ελεύθερος. Γιατί είσαι.

Ανέξου με. Όταν η μαυρίλα έρχεται, μη ζητάς από μένα γελάκια κι αγκαλίτσες. Είναι σκληρός ο κόσμος κι εγώ δεν πρόκειται ποτέ να μάθω να ζω με αυτό. Και τους ανθρώπους μερικές φορές δεν τους μπορώ. Οι μισοί που πάσχουν με θλίβουν, τους συμπονώ. Πεινάνε και πονάνε. Οι άλλοι με αηδιάζουν. Κλέβουν και διαπρέπουν, αναρριχώνται και σέρνονται. Ανέξου με για να μπορέσω να ανεχτώ.

Όταν σε απομακρύνω. Όταν κρύβομαι. Όταν φανερώνομαι. Όταν μιλάει μόνο η λογική. Όταν μιλάει μόνο η καρδιά. Όταν θυμώνω. Όταν οι χάρτες μου δεν οδηγούν πουθενά. Όταν δεν γελάω πολύ. Όταν γελάω συνέχεια. Όταν σε χάνω. Όταν με ψάχνεις. Όταν χάνω την πίστη μου. Όταν χάνεις την υπομονή σου. Όταν πέφτω χαμηλά. Όταν αργώ να σηκωθώ. Ανέξου με.

Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις όταν γίνομαι ανυπόφορη. Και όλα οδηγούν στην έξοδο. Μα έμεινες. Μου δίδαξες ότι η ανοχή είναι πολυτιμότερη. Ανέξου με.

Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η βροχή, η αρθρογραφία και τα ταξίδια. May the force be with you my jedi!
X