Sex & Σχέση, Μεσάνυχτα και κάτι, Χωρίς κατηγορία

Σε ένα μπαλκόνι της Ταχυδρομείου

%ce%ba%ce%b7%ce%b2

Εκείνος κάπνιζε οικείος και σχετικά αμέριμνος σε ένα μπαλκόνι που έβλεπε στην Ταχυδρομείου. Μέχρι πριν δυο μέρες δεν είχε ξαναπατήσει σε εκείνο το σπίτι.

Μιλούσε στο τηλέφωνο χαμηλόφωνα, όπως πάντα και παρατηρούσε τους ανθρώπους στην πλατεία που από ψιλά φάνταζαν ανθρωπάκια. Ξύπνησε δυο ώρες πριν εκείνη και όσο αυτή κοιμόταν έκοβε βόλτες από σαλόνι σε υπνοδωμάτιο, τη χάζευε, πείραζε τις πατούσες της για να την τσιγκλίσει, τσέκαρε κανά δυο φορές αν αναπνέει – τι στο διάολο του συνέβαινε;

Όταν ξύπνησε και τον πέτυχε να χαζεύει τη βιβλιοθήκη της, προφασίστηκε μια βιαστική δουλειά κι έφυγε άρον άρον. Κάτι γόπες στο μπαλκόνι μαρτυρούσαν μόνο ότι ίσως τελικά δεν ήταν και τόσο βιαστικός, αλλά δεν τις παρατήρησε κανείς.

Του τηλεφώνησε το απόγευμα, το βράδυ, την άλλη μέρα το πρωί. Μπλεγμένος σε κάτι γενικές κι αδιευκρίνιστες υποχρεώσεις, απόφυγε μ’ ευκολία την πρόσκλησή της για βόλτα. Δεν τον ξαναπήρε.

Είναι ανόητος όποιος πει ότι δε φοβάται τον έρωτα, ανόητος, μικρός και τυχοδιώκτης. Ή έχει άγνοια κινδύνου. Αν δεν τρέμεις το παραμάζωμα, την εκμετάλλευση, την προδοσία; Πώς να νικήσεις την αμφιβολία; Πώς να προσποιηθεί τον άνετο όταν τον κόφτει ακόμα κι η ανάσα της;

Τον έρωτα δε γίνεται να μην τον τρέμεις· κι ας μην μπορείς ούτε να τον αποφύγεις.

Τον τρέμεις τη στιγμή που κυνηγάς το βλέμμα εκείνου που λαχταράς να τρέχει απλανές στον τοίχο απέναντι και παλεύεις να μαντέψεις τι σκέφτεται. Να τρώγεσαι αν σε χωρά αυτό που σκέφτεται.

Τον τρέμεις όταν κομπιάζεις στις λέξεις, όταν τραβάς τα χέρια σου λίγο πριν το παρακάνει η λαχτάρα. Όταν αγχώνεσαι μην αποκαλυφθείς από τώρα, μην απομυθοποιηθείς, μη βρεθείς να μετράς ράμματα.

Τον τρέμεις πίσω απ’ τα βιαστικά σου «όλα καλά» και τα «ελέγχω» που θα σε γλυτώσουν γρήγορα απ’ τις επίμονες απορίες των άλλων, αλλά όχι κι από τις δικές σου. Γιατί όταν στο δωμάτιο δε θα υπάρχει ανάσα δεύτερη, θα ξέρεις ότι δεν ελέγχεις ούτε τον εαυτό σου καλά καλά.

Τον τρέμεις όταν βιάζεσαι να τη σκαπουλάρεις ένα πρωί. Κι όταν δεν απαντάς τα τηλέφωνα απ’ την άρρωστη ανάγκη σου να μην πάψουν να χτυπάνε. Όταν χάνεσαι για να σε ψάξουν. Κι όταν δε σκοπεύεις να επιστρέψεις αν δε σε ψάξουν.

Ένστικτο αυτοσυντήρησης, το έχεις ακουστά; Δεν είναι εγωισμός τα τείχη κι οι άμυνες, δεν είναι αναίσθητοι οι άνθρωποι αλλά αυτός που ύψωσε τα τείχη, αυτός και θα τα κατεβάσει.

Στην τροπόσφαιρα των θεωριών οι ανθρώπινες σχέσεις είναι απλές, επιβάλλουν απλώς ειλικρίνεια, παρόρμηση και κουβέντα. Στην αληθινή ζωή η ειλικρίνεια, η παρόρμηση κι η κουβέντα είναι σπάνιες, γραφικές, ενίοτε ενοχλητικές.

Της ψέλλισε σε κάποια φάση ένα «με σκαλώνεις» η μουσική όμως ήταν δυνατά κι αυτό τους βόλεψε.

Οι στρατηγικές που βολεύτηκαν στους εγκεφάλους, μας θέλουν εγωπαθείς, μυστηριώδεις, κυκλοθυμικούς, αστειάτορες, έτοιμους για πάσα τρέλα κι ανά πάσα στιγμή – κι οι στρατηγικές δικαίως, συνήθως επιτυγχάνουν. Αν όμως κάνουμε τη στρατηγική πετσί μας, αν το φάμε το κουτόχορτο, η πτώση από ταράτσα λιγότερο θα πονέσει. Πούλα την τρέλα σου για όσο δεν εξαπατάς και δεν εκμεταλλεύεσαι τον απέναντι, για όσο δεν καταπιέζεις την αλήθεια σου και για όσο δεν προσβάλεις τον έρωτα.

Μη λιθοβολείτε τους λιποτάκτες. Το «με τα μούτρα» στο συναίσθημα είναι το σύνθημα αλλά στα ψιλά του γράμματα κι αυτό δεν είναι παρά ένας τρόπος να νικήσεις το θεριό. Κι αυτό φόβος είναι, μασκαρεμένος μεν, φόβος δε.

Συμφιλιώνεσαι μαζί του όταν παραδεχτείς τη δύναμή του, όταν δε χρειάζεται να φύγεις άρον άρον ένα πρωί, όταν δεν υποκύπτεις σε τεχνικές αποπλάνησης κι εύκολα φτηνά τρικ.

Μετά από δυο εβδομάδες της τηλεφώνησε εκείνος. Για καλή του τύχη δεν ήταν αργά.

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.