Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Όχι, όσα ζήσαμε στη Λάρισα δεν μου λείπουν

14355057_1397848590229526_3276971752328515110_n

Απόψε θα σου πω μια σκληρή αλήθεια. Ξέρεις, απ’ αυτές που πάντα πίστευες ότι πρέπει να λέγονται, όσο πόνο κι αν προκαλούν. Για να σε δω, λοιπόν, μπορείς να σταθείς στο ύψος των «πιστεύω» σου; Γιατί η συνέχεια, ψυχή μου, θα πονέσει λίγο.

Δε μου λείπει τίποτα από σένα. Ειλικρινά, σπάω το κεφάλι μου για να βρω ένα πράγμα που να κάνει την απουσία σου βαριά, οδυνηρή, αβάσταχτη και δεν μπορώ. Μεγάλη ιδέα είχες για τον εαυτό σου, μου φαίνεται. Και για να μη βιαστείς να με αμφισβητήσεις, θα σου εξηγήσω αμέσως από ποια βασανιστήρια γλίτωσα, όταν πήρα τη γενναία απόφαση να λήξω τη σχέση μας.

Πρώτα απ’ όλα γλίτωσα απ’ αυτές τις ατέλειωτες, αμίλητες βραδιές που ακολουθούσαν τους επίσης ατέλειωτους, αλλά καθόλου αμίλητους καβγάδες μας. Γιατί, όταν άνοιγες το στοματάκι σου, ξέχναγες να το κλείσεις. Και μετά μούτρωνες κιόλας, άμα έχανα μια πρόταση κι έλεγες ότι δε σε προσέχω. Πόσο ν’ αντέξει ο άνθρωπος;

Δε μου λείπουν, λοιπόν, καθόλου, ούτε οι καβγάδες μας, ούτε οι φωνές και τα κλάματα. Να μου λείπουν. Ξέρεις τι άλλο δε μου λείπει καθόλου; Το χάος σου. Πιο ανοργάνωτο άνθρωπο δεν έχω συναντήσει. Πού ακούστηκε να σε κυνηγάω για τ’ αυτονόητα, λες κι είσαι πέντε χρονών; Μου ήθελες και κατοικίδια μέσα στην τρέλα σου, που αν δεν ήμουν εγώ θα είχαν πεθάνει ή από ασιτία ή από δίψα.

Άσε και το άλλο. Αυτόν τον παλιμπαιδισμό σου, που μ’ έκανε να νιώθω ότι βγάζω βόλτα την ανιψάκι μου κάθε φορά που πηγαίναμε βόλτα.

Τι να πρωτοθυμηθώ, δεν ξέρω. Που δυο χρόνια δεν μπορούσα ούτε έναν ύπνο να ευχαριστηθώ, γιατί  κολλούσες πάνω μου σαν τη βδέλλα ή έπαιρνες το σεντόνι και τυλιγόσουν σαν τη μούμια του Φαραώ; Που όταν ήθελες κάτι, το απαιτούσες με πείσμα και νεύρα και δεν ηρεμούσες μέχρι να περάσει το δικό σου;

Γι’ αυτό σου λέω, όσο βαρύ κι αν σου ακούγεται, όσο κι αν σε πληγώνει, δε μου λείπει τίποτα από σένα. Μια χαρά βλέπω και μόνη μου ωραίες ταινίες. Βγαίνω βόλτα στο κέντρο της Λάρισας κι απολαμβάνω την ηρεμία μου, δεν έχω κανέναν να με τραβολογάει αριστερά και δεξιά. Τα βράδια, δε, κοιμάμαι πριγκιπικά, κανείς δε μου ζητάει αγκαλιές και χάδια.

Εσύ νόμιζες ότι θα μου λείψεις, ε; Νόμιζες ότι θ’ αδειάσει η ζωή μου χωρίς το γέλιο σου, χωρίς την ενέργειά σου, χωρίς τις συζητήσεις μας. Νόμιζες ότι θα μαραζώσω χωρίς τη τρέλα σου, χωρίς το ανήσυχο πνεύμα σου, χωρίς την αγάπη σου. Έκανες λάθος, κατάλαβες; Είμαι μια χαρά γεμάτη κι ούτε να σε συναντήσω τυχαία δε θέλω. Με κούρασες, πώς αλλιώς να στο πω;

Όχι, δε σημαίνει τίποτα το ότι ξενυχτάω γράφοντας για σένα, μη χαίρεσαι. Δε θέλω ούτε καν να σου διαβάσω το κείμενό μου, μόνο αυτό σου λέω. Δεν τη χρειάζομαι πια τη γνώμη σου, να μου λείπει. Να μου λείπει, μ’ ακούς; Ναι. Μου λείπεις. Μ’ ακούς;

Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.