Citylife, Λάρισα

Οι Λαρισαίοι χορεύουν ζεμπέκικο – Ένας χορός γεννιέται στη Λάρισα

14924107_1226052157466590_1797004711_o

Είναι η σωματική έκφραση της ήττας ;  Η απελπισία της ζωής; Το ανεκπλήρωτο όνειρο;

Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα»; Το κακό που βλέπεις να έρχεται. Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων;

«Χορός είναι η κάθετη έκφραση οριζόντιων επιθυμιών»

Το ζεϊμπέκικο δύσκολα χορεύεται. Δεν έχει βήματα,  είναι ιερατικός χορός με εσωτερική ένταση & νόημα που ο χορευτής οφείλει να το γνωρίζει και να το σέβεται. Kαι στη Λάρισα οι κάτοικοι αυτής της πόλης  το γνωρίζουν πολύ καλά.

Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη & εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Θα μπορούσε να πει κάποιος πως θεωρείται ο πιο ηθικός χορός ένα έθιμο μια ιεροτελεστία που πέρασε αναλλοίωτη από γενιά σε γενιά. Σύμβολο της πολιτιστικής κληρονομιά μας , σήμα κατατεθέν της καταγωγής μας.

«Βλέπω τη ζωή σαν ένα χορό. Είναι ανάγκη ο χορός να έχει κάποιο νόημα; Χορεύεις επειδή το ευχαριστιέσαι»

Για πάρτη σου «καίγεσαι» για πάρτη σου «πονάς» & δεν επιζητείς οίκτο από τους γύρω.

«Ο πιο βαθύς τρόπος για να αισθανθούμε κάτι είναι να υποφέρουμε γι’ αυτό»

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που είδα κάποιον να χορεύει ζεμπέκικο. Ήμουν γύρω στα 5 και είδα τον πατέρα μου να σηκώνεται & να αρχίζει να χορεύει. Δεν είχα καταλάβει αρχικά τι έκανε ; Γιατί χόρευε; Η αλήθεια είναι πως ανατρίχιασα. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Θυμάμαι να τον ρωτάω πως χορεύεται και να γελάει. Μου απάντησε πως «όταν μεγαλώσεις, θα καταλάβεις»

Και τώρα μπορώ να πω ότι το κατάλαβα το εμπέδωσα , το εισέπραξα.

«Οι μεγάλοι χορευτές δεν είναι μεγάλοι εξαιτίας της τεχνικής τους. Είναι μεγάλοι εξαιτίας του πάθους τους»

Οι περισσότεροι θα σου πουν ότι είναι αντρικός χορός. Εγώ νομίζω πως είναι μια αντρίκεια , παλικαρίσια κατάθεση ψυχής. Θα μπορούσε να πει ο καθένας μας πως είτε άντρας είτε γυναίκα μπορεί να κάνει τη γη να τρέμει αρκεί να έχει τον απαραίτητο «νταλκά». Το πάθος να βγαίνει σε κάθε βήμα & σε κάθε στροφή πιο βαριά από την προηγούμενη. Τα χείλη να ακολουθούν το τραγούδι & το κεφάλι να γυρίζει από το ποτό. Το τελευταίο δεν είναι απαραίτητο αλλά συνήθως προηγείται.

Θα έλεγα καλύτερα πως δεν έχει ηλικία, φύλο στάνταρ βήματα και άσκοπες κινήσεις. Μόνο  ο «πόνος» χρειάζεται.

«Η υπερβολική λύπη γελάει. Η υπερβολική χαρά κλαίει»

Δεν υπάρχει χαρούμενο ζεμπέκικο. Θα μπορούσα να σκεφτώ πως τα περισσότερα τραγούδια που συνοδεύουν αυτό το χορό είναι αφιερωμένα σε τρέλες, μεγάλες καψούρες & πονεμένους έρωτες.

Γιατί ακόμα και όταν σηκωθείς ίσως να μην είναι ζεμπέκικο αλλά παρωδία. Πόνος , ποτό & τσιγάρο είναι άμεσα συνδεδεμένα μαζί του. Κι όταν λέω ποτό δεν εννοώ τα ροζ κοκτέιλ με την ομπρελίτσα που πίνεις στην παραλία αλλά καθαρό ουίσκι.

Παράλληλα οι λάτρεις αυτού του είδους έχουν κι από ένα αγαπημένο κομμάτι. Ένα τραγούδι που τους συνοδεύει σε μια δύσκολη στιγμή που μπορεί να τους στιγμάτισε και να αποτυπώθηκε στο μυαλό και στην καρδιά. Είναι αυτό που από την πρώτη νότα θα πεταχτείς σαν ελατήριο από την καρέκλα σου θα ανοίξεις τα χέρια και η παρέα θα έχει ήδη αρχίσει τα παλαμάκια.

Είναι ιερό & άγιο. Δεν είναι για όλους. Θέλει τη σωστή ώρα & το σωστό αίσθημα.

Και όλα αυτά γιατί ; Φυσικά για έναν πληγωμένο έρωτα, για ένα δύσκολο θάνατο για ένα όνειρο για ένα χαμένο εαυτό θα θέλεις θα σε τραβάει θα σε εκφράζει να το χορέψεις διότι :

«Η ευκαιρία χορεύει μ’ αυτούς που είναι ήδη στην πίστα»

Είναι τιμή για έναν άντρα να μπορεί να χορέψει καλό ζεμπέκικο Είναι υπερηφάνεια του αποδίδει κύρος και τον μεταμορφώνει από άνθρωπο σε Θεό σε μια μόνο στροφή. Τον ομορφαίνει άσχετα με την ηλικία που έχει και την εμφάνιση του , τον εξυψώνει στα μάτια των γύρω . Τα ίδια ισχύουν και για τη γυναίκα που θεωρείται και είναι το πιο σπάνιο φαινόμενο .

Θα μπορούσε να πει κάποιος πως θεωρείται και είναι ο πιο δυναμικός τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μας. Κανείς δεν είναι ικανός να σου διδάξει το ζεμπέκικο γιατί κανένας δεν θα νιώσει ποτέ όπως νιώθεις . Θα έλεγα πως ίσως είναι το αποτέλεσμα ενός βιώματος. Δεν θα σου μάθουν πώς να ζεις άρα ούτε και να το χορεύεις. Πρέπει να βρεις το δικό σου παραπάτημα για να καταφέρεις να νιώσεις τη φλόγα του να σε καίει. Να πονέσεις σε κάθε νότα για να μπορέσεις να το υποστηρίξεις επάξια.

Συμπερασματικά, οι Έλληνες και συγκεκριμένα πολλοί Λαρισαίοι είμαστε κατά γενική ομολογία οι πιο «παθιασμένοι» και βρήκαμε τον καλύτερο τρόπο για το αναδείξουμε. Ο πιο έντιμος τρόπος για να αναδείξεις ως άνθρωπος τον πόνο σου & να τον εκτονώσεις.

Ταυτόχρονα, πολλες γυναίκες  Λαρισαίες ισχυρίζονται πως η ζεμπεκιά είναι &  για αυτές ένα φάρμακο για τις πληγές τους. Θέλει τεράστιο γυναικείο δυναμισμό και τεράστια θηλυκότητα που θα μπορέσουν να σκίσουν τη γη στα δυο σε κάθε βήμα τους, γυναίκες δυνατές μέσα απο την αδυναμία τους.

«Όταν χορεύεις , γράφεις στη γη αυτό που θέλει η ψυχή σου»

mm
Είμαι κάτοικος της Λάρισας, οργανωτική, επικοινωνιακή, μετρήσιμη, με κερδίζει το μυαλό, με κεντρίζει η ειλικρίνεια & με κρατά η εμπιστοσύνη !