Μεσάνυχτα και κάτι

Να περπατήσεις εκεί που περπάτησα, στη Λάρισα.

0370517974762_740782012_n

Λένε ότι για να μάθεις έναν τόπο πρέπει να τον περπατήσεις με τα παπούτσια του ντόπιου. Να προσπεράσεις τις επικεφαλίδες των ταξιδιωτικών οδηγών, να μην ακολουθήσεις τις πινακίδες.

Θέλει να πάρεις το αυτοκίνητο και ν’ακολουθήσεις τις μυρωδιές. Κάθε τόπος έχει τις δικές του.

Λένε επίσης να προτιμήσεις παπούτσι απ’τον τόπο σου. Και προφανώς το συνιστούν για να γλυτώσεις τις συναισθηματικές γλίστρες. Άπαξ δε και η γειτονιά είναι μια σταλιά, τότε σου διασφαλίζεται μιας πρώτης τάξεως πληροφόρηση, μιας και όσα ξέρει η γειτονιά δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος. Γειτονιά μπορεί να ‘ναι και η Λάρισα, μη γελιέστε.

Κι επειδή στα σίγουρα ο έρωτας δε λογαριάζει γεωγραφικές συντεταγμένες, είναι εξίσου πιθανό με το αίσθημα να μοιράζεσαι μεσοτοιχία, όσο πιθανό είναι να μεσολαβούν ναυτικά μίλια και οδικά χιλιόμετρα. Αν με ρωτούσες όμως, θα σου έλεγα ότι το δεύτερο είναι απείρως πιο ενδιαφέρον κι επιμορφωτικό.

Όχι, το θέμα εδώ δεν είναι οι σχέσεις από απόσταση. Μπορεί να μοιράζεστε κοινή σταθερή βάση, μπορεί να μοιράζεστε ακόμα και κοινή στέγη σε μια πόλη «ξένη» και για τους δυο. Κάθε όμως που θα ‘ρχεται καλοκαίρι, Πάσχα ή τριήμερο και θα ‘χετε να επιλέξετε απόδραση στον τόπο καταγωγής του ενός ή του άλλου, τότε το ταξίδι αποκτά μια ταυτότητα προσωπική, βαθιά συναισθηματική και για τους δύο.

Δεν είστε πλέον τουρίστες, ακόμη κι αν είναι η πρώτη φορά που πατάτε το πόδι σας εκεί μαζί. Γίνεται ο ένας κομμάτι της ιστορίας του άλλου. Ένα τσιμεντένιο προαύλιο Λυκείου γίνεται αξιοθέατο κι ένα παγκάκι που κοιτάει σε φάρο εξομολογητήριο. Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να γνωριστείτε, σε αυτά που είχες συνηθίσει να γνωρίζεις μόνο μέσα από αφηγήσεις, γίνεσαι ρόλος, αποκτάς υπόσταση, γεύση και μυρωδιά. Δεν ακούς απλώς, δε φαντάζεσαι, μα ξέρεις πλέον. Κι αυτή η γνώση γίνεται μαγνήτης που σε δένει όχι μόνο με τον άνθρωπο, αλλά και με τον τόπο. Ακόμη κι αν ο τόπος είναι ο δικός σου.

Με άλλη λαχτάρα περπατάς στην Λάρισα όταν σφίγγεις το χέρι εκείνου. Εκείνου που στα μάτια των υπόλοιπων  είναι ξένος. Με άλλη όρεξη θα τα πιείτε στα «στέκια τα γνωστά» όταν ο μπάρμαν σου κλείσει συνωμοτικά το μάτι, πριν αρχίσει να εξιστορεί ευτράπελα της μετεφηβείας σου. Με άλλο αέρα θα επισκεφτείς για εικοστή φορά τα ίδια μουσεία, θα φωτογραφίσεις τοπία. Γιατί θα ξέρεις ότι κάθε κλικ δε θα είναι ίδιο με κανένα προηγούμενο.

Ήθελα να ταξιδέψω με εκείνον στην Λάρισα. Να κάνουμε στάση για τσιγάρο στη Νίκαια, να αρπάξουμε τα ποδήλατα στο κέντρο, να αποδράσουμε στην Αγία Παρασκευή. Εκεί λοιπόν, απόλυτα εκτεθειμένη ήθελα να ξαναγνωριστώ με τον έρωτα, με μένα και την πόλη.

Ένα ταξιδιωτικό crash test. Και μια προσδοκία, να τον κάνω να λατρέψει τόσο εμένα, όσο και τον τόπο. Να γίνει η Λάρισα και τόπος δικός του. Να τον εμπιστευτώ. Να μ’εμπιστευτεί.

Κάθε μέρος που περπάτησα ερωτευμένη, το αγάπησα διπλά. Το έκανα δεύτερο, τρίτο και τέταρτο σπίτι μου. Και τα κρατάω μέχρι και σήμερα. Η αγάπη για τον τόπο δεν έχει ημερομηνία λήξης. Είναι ανεξάρτητη, δε λογαριάζει χωρισμούς, δεν παραγράφεται και δεν ξεχνιέται.

Είναι μια αγάπη αυτόνομη, κι όταν το αίσθημα καταλαγιάσει, παύει να συνδέεται με το πρόσωπο που στον σύστησε.

Και τότε απλώς θες να ξαναπάς στα ίδια μέρη, με τον άνθρωπο σου για να είσαι εσύ ο ξένος, εκεί που κάποτε ήσουν ντόπιος. 

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @_.papavasileiou

Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.