Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Να μ’αγκαλιάζεις…

3945a75cc98508a5050c1ca2b30a4749

«…Να σας αγκαλιάσει κάποιος τόσο σφιχτά που όλα τα σπασμένα κομμάτια του εαυτού σας να κολλήσουν για πάντα». Η καλύτερη ευχή.

Έγινε πραγματικότητα για μένα εκείνο το βράδυ έξω από ένα μαγαζάκι στο Φρούριο. Είχα περάσει δύσκολα, το καλοκαίρι που πέρασε και είχα πειστεί ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα τα περνούσα ολομόναχη. Σε είδα ανάμεσα στο πλήθος, σε γνώρισα ανάμεσα στους καπνούς και αποφάσισα να μην σου δώσω καμιά ευκαιρία. Όχι δεν ήμουν εγώ για τέτοια πάλι.

Με κυνήγησες. Όχι μόνο δώρα, όχι μόνο βόλτες, φωνές, τραγούδια. Είχες το πάθος που έψαχνα και δεν είχε κανείς. Είχες το πάθος που αναζητούσα. Όχι για μένα. Για ζωή!

Κάποια στιγμή ανάμεσα στα αληθινά σου λόγια και τις ακόμη πιο αληθινές πράξεις, τρόμαξα.  Ένιωθα να έχω στερέψει από οποιαδήποτε ζωντάνια, που εσύ ξεχείλιζες. «Δεν έχω όρεξη, δεν έχω κουράγιο», σκεφτόμουν ασταμάτητα. Θεέ μου, είμαι 22 χρονών και δεν έχω άλλη αντοχή!

Κάπου εκεί με έπιασε ένας πανικός. Για τη ζωή, όχι που πέρασε, αλλά για τη ζωή που θα έρθει, για τα πόσα ακόμη θα έχω να αντιμετωπίσω, για τη μοναξιά όταν περιβάλλομαι από ανθρώπους.

Κοίταξα την άσφαλτο της πόλης μου, προσπαθούσα να πάρω χαρά από τη Λάρισα όπως άλλοτε και δεν μπορούσα. Ούτε ανάσα δεν έπαιρνα, μόνο δάκρυα και πανικός.

Και ξαφνικά εκεί που είχα πειστεί για την ανικανότητα μου να συνέλθω δύο χέρια με αγκάλιασαν. Δύο χέρια που δεν τους ένοιαξε το κρύο, η νύχτα, το μεθύσι ή η τρελή συμπεριφορά μου.

Με αγκαλιάσες και ένιωσα «σπίτι». Ξαφνικά τα φωτάκια της στολισμένης Λάρισας είχαν νόημα, δεν με τύφλωναν. Με αγκαλιάσες και κάθε κομματάκι που είχε σπάσει μέσα μου το κόλλησες με όλη σου τη δύναμη, για παντα όπως είπες. Και το πίστεψα το «για πάντα» σου, ενώ δεν πίστευα ποτέ σε τέτοια λόγια. Και σ’αγκάλιασα κι εγώ κι ας ένιωθα κουρασμένη. Το άξιζες. Με κέρδισες. Μια αγκαλιά και μου ξανάφτιαξες τον εαυτό από την αρχή.

Κάθε Χριστούγεννα αυτή την αγκαλιά ζητάω… Και ξέρεις ποιο είναι το καλύτερο; Ξέρω ότι θα είσαι πάντα εδώ για να μου τη δίνεις!