Μεσάνυχτα και κάτι

Λάρισα, σταθμός τρένων: Αποχαιρετισμοί

ccι - Λάρισα, σταθμός τρένων: Αποχαιρετισμοί

Αποχαιρετισμούς θα βρεις ανάμεσα σε βαγόνια και πίνακες ανακοινώσεων, στο δρομολόγιο των εφτά από Λάρισα για Θεσσαλονίκη.

Βουβά, σύντομα, κρατάνε μια στιγμή. Κόβουν ανάσες και φέρνουν δάκρυα. Είναι αμήχανοι και σπασμωδικοί, κρύβουν όλη τη μελαγχολία του «αντίο». Έχουν μια γοητευτική ασχήμια και είναι πάντα εκεί για να σου θυμίσουν πως κάτι τελείωσε.

Είναι και τα φιλιά του αποχαιρετισμού.

Είναι τα ίδια φιλιά, που πάντα προσποιείσαι πως δε θέλεις να δώσεις, μα τελικά τα ζητάς σαν οξυγόνο.

Μετά πιάνεις μια βαλίτσα, ανοίγεις το βήμα και φεύγεις.

Κρύβουν ιστορίες αυτά τα φιλιά, σελίδες ολόκληρες από λόγια που ποτέ δεν θα ειπωθούν, γιατί τα νίκησε ο φόβος.

«Να προσέχεις», φωνάζει το φιλί της μάνας στο κρύο σου μέτωπο, «να ντύνεσαι καλά και να τηλεφωνείς». Το φιλί της, όχι αυτή. Η ίδια  ίσως μην το ξεστομίσει. Να μην την ακούσεις και τρομάξεις απ’ την πολλή αγάπη.

«Θα μου λείψεις», ψιθυρίζει ένοχα το φιλί εκείνο που δε θέλεις ποτέ να τελειώσει. Έχει πνιγεί σε μισοτελειωμένες ιστορίες, έχει κουρνιάσει μέσα σε αγκαλιές ενός λεπτού, λίγο πριν σβήσουνε τα φώτα.

«Σε θέλω εδώ», «Να με πάρεις όταν φτάσεις». «Θέλω ακόμα μια βόλτα». Ευχές και λόγια μυστήρια που τριγυρνάνε σα φαντάσματα σε γκρίζους αδιάφορους διαδρόμους. Διαδρόμους που στοιβάζουν ζωές κάθε μέρα, για να τις χωρίσουν και να τις ενώσουν ίσως ξανά.

Δε μου αρέσουν οι αποχαιρετισμοί.

Μου προκαλούν σύγχυση και άγχος. Αυτό το «πες κάτι έξυπνο και τρυφερό», πριν γυρίσετε πλάτη με πλάτη σε διαφορετική κατεύθυνση. Δε μου αρέσουν τα μηνύματα που ρωτάνε πώς περνάς ή αν έφτασες καλά.  Γιατί αν τολμήσουμε να ξεράσουμε επιτέλους λίγη αλήθεια, κανέναν ποτέ δεν ένοιαξε αν το «εκεί» είναι «καλά». Φτάνει που είναι εκεί και δεν είναι εδώ, για να το σιχαίνεσαι.

Μα, τα φιλιά είναι άλλη ιστορία. Λίγο μελό και λίγο ρετρό. Τα μισείς και τα γουστάρεις εξίσου. Σου σπάνε τα νεύρα και ενίοτε τα θεωρείς γλοιώδη και υπερβολικά. Μα, όταν λείψουν, τα ζητάς. Σκέτα ή με αγκαλιές σφιχτές που ξανακολλάνε τα ραγισμένα μέσα.

Γιατί όσο κι αν φτιάχνουμε με τάξη κι ενθουσιασμό βαλίτσες, πάντα θα θέλουμε κάπου να γυρίσουμε. Ένας αέρας δυνατός θέλουμε να ‘μαστε, που φυσάει και πάει όπου γουστάρει, που είναι παντού και μένει για όσο του καπνίσει. Μα το «παντού» γίνεται «πουθενά» τόσο εύκολα, κι ο άνθρωπος δεν έχει φτιαχτεί για να χάνεται.

Γεννήθηκε για να βρίσκει και να βρίσκεται, ν’ανακαλύπτει αιωνιότητες μέσα σε μια μέρα. Έχει φτιαχτεί για να μιλάει, να γελάει, να γκρινιάζει για όσα δεν έχει, μα δε θέλει να αποκτήσει. Ν’ αγαπάει και να δίνει φιλιά σε σταθμούς τρένων και λεωφορείων. Να τα χαρίζει ως δώρα αποχαιρετισμού, συντροφιά για το ταξίδι μαζί με τον τελευταίο καφέ και το τσιγάρο που κάνεις βιαστικά.

Κι αν δεν τα γουστάρεις τα τελεσίγραφα, τα φιλία σου να μην μαρτυράνε τίποτα άλλο εκείνη την ώρα, παρά μόνο ένα «γεια». Που ξέρεις, μπορεί να μην είναι για πάντα το «αντίο».

Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr

Σου άρεσε; Σχολίασέ το!
mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η βροχή, η αρθρογραφία και τα ταξίδια. May the force be with you my jedi!