Sex & Σχέση, Μεσάνυχτα και κάτι

Και κάπως έτσι τον γνώρισες στην Λάρισα!

DPX1r3a6jho1 500 - Και κάπως έτσι τον γνώρισες στην Λάρισα!

«Ναι έλα θα βγούμε σε κρασάδικο θα πω και σε κάτι φίλους». Το διαβάζω, γυρνάω και το προτείνω στην φίλη μου, «φύγαμε!» μου λέει.

Πού να ‘ξερα…

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πόσες συμπτώσεις στον κόσμο συνέβησαν για να γνωριστείτε εσείς οι δύο; Αν όχι προσπαθήστε. Και για να σας βοηθήσω, ρωτήστε αυτά τα «αν» στον εαυτό σας. Τα δικά μου «αν» πάνε κάπως έτσι «Αν δεν είχα μετακομίσει εδώ; Αν δεν τους γνώριζα; Αν δεν γνώριζα τον φίλο τους που πέρασε στην Λάρισα; Αν δε μου έλεγε να πάμε στο κρασάδικο; Αν δεν έκανε παρέα με την Άννα;» Σκεφτείτε, ένα «αν» να μην πραγματοποιούνταν τότε εσείς οι δυο δε θα γνωρίζατε την ύπαρξη του άλλου, είναι τρομοκρατικό! Και τα «αν» αυτά δεν έχουν τελειωμό, είναι τόσα από πίσω, και άλλα τόσα ενδιάμεσα που η ουρά δε θα τελειώνει όσο πίσω και αν πηγαίνετε.

Και φτάνει η στιγμή που είστε αντικριστά, και μιλάτε, και σου μιλάει και μιλάει και συνεχίζει και απαντάς και γελάς και γελάει… Όπα! Τι ωραίο χαμόγελο ήταν αυτό; Πέφτει το πρώτο χτύπημα κάπως έτσι. Συνεχίζει να μιλάει και να μιλάει, και σου κάνει εντύπωση γιατί τότε στο κρασάδικο δε μιλούσε πολύ ήταν αψυχολόγητος αλλά εσύ επειδή είσαι πεισματάρα ήθελες να τον γνωρίσεις, ώσπου μια στιγμή ακούς ένα θόρυβο στα αυτιά σου που δε σε ενοχλεί, το στόμα σου να έχει πάρει μορφή , και γύρω του να είναι όλα θαμπωμένα. «Τι γίνεται εδώ;», από μέσα σου. Το δεύτερο χτύπημα είναι γεγονός! Ανακοινώνεις στον εαυτό σου ότι αυτόν τον περίεργο τύπο τον θες στη ζωή σου, και επειδή είμαστε και ρομαντικοί, αράζουμε με μπίρες μετά κάπου ήσυχα και κάπου εδώ είναι η σειρά σου να μιλήσεις.

Κάτι ήθελα να πω τώρα αλλά κόλλησα. Α ναι! Αστέρια! Παιδιά όταν κομπλάρετε και δεν έχετε ιδέα ή δεν είστε σίγουροι για το τι να πείτε, πετάξτε ό,τι σας έρθει για τα αστέρια, και να κουνάτε τα χέρια σας και να δείχνετε. Όλοι μας τα αγαπάμε, όλοι μας τα θαυμάζουμε, σε όλους βγάζουν ένα μυστήριο και ένα «πώς;».

Περνάω στο τρίτο χτύπημα. Που μπορεί να τρελάνει άνθρωπο αν δεν το νιώσει ή ακόμα χειρότερα αν έχει νιώσει τα προηγούμενα δύο και όχι αυτό. Είσαι σε απόσταση τριών ηλεκτρονίων από τον άνθρωπο που έχεις ερωτευτεί. Και καλά δε βολεύεσαι, η απόσταση πέφτει στα δύο ηλεκτρόνια, τεντώνεις το χέρι να δείξεις κάτι που ούτε και ‘συ ξέρεις τι δείχνεις μόνο και μόνο για να το απλώσεις πάνω της όταν το μαζεύεις. Ένα ηλεκτρόνιο απόσταση. «Κάνε να θέλει να με φιλήσει, κάνε να θέλει να με φιλήσει» προσεύχεσαι σε όλους τους θεούς που ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις αποκτάς θρησκεία εκείνη τη στιγμή. Το κεφάλι του κάνει ένα κλικ προς το μέρος σου. Το μυαλό σου παγώνει, δε σκέφτεσαι, παρατηρείς, περιμένεις να εκμηδενιστεί η απόσταση αυτή. Και περνάω στο τέταρτο και τελειωτικό χτύπημα που τόσο το θέλουμε, η μεγαλύτερη λαχτάρα κρύβεται σε αυτές τις ανάσες πριν το πρώτο φιλί.

Αφού φιλιέστε όλο το βραδύ, νιώθεις ότι έχεις βρει το νόημα της ζωής. Και κάπως έτσι τον γνώρισες στην Λάρισα. Πλέον είστε στο κρεβάτι σου και κυλίεσαι.

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η βροχή, η αρθρογραφία και τα ταξίδια. May the force be with you my jedi!