Λάρισα, ΦοιτητοΛάρισα

Ημερολόγιο ενός τεταρτοετή φοιτητή του ΤΕΙ της Λάρισας

41837252494755_1515445196_n

Ημερολόγιο δεν έχω κρατήσει ποτέ στη ζωή μου, το μόνο που έχω κάνει είναι να αποτυπώσω κάποιες σκόρπιες σκέψεις μου σε ένα τετράδιο. Θέλω να γράψω μερικά πράγματα που έζησα στα φοιτητικά μου χρόνια ως τώρα, γιατί ξέρω πως πολλοί που είστε στο τελευταίο έτος των σπουδών σας θα ταυτιστείτε-αν είστε βέβαια απ’ τα παιδιά που σπουδάζουν σε άλλη πόλη.

Τέσσερα (μπορεί και λίγα παραπάνω) χρόνια πέρασαν δίχως να το καταλάβεις… σαν χθες θυμάσαι την πρώτη σου μέρα εδώ, γεμάτη άγχος και ανησυχίες για το πώς θα εξελιχθεί η νέα σου ζωή στη Λάρισα. Και τώρα έφτασες στο τέλος, τελευταία εξεταστική και νιώθεις κάπως περίεργα. Είναι η στιγμή που πάντα περίμενες να ‘ρθει και τώρα που ήρθε εύχεσαι να κρατούσε λίγο παραπάνω. Τα συναισθήματα είναι ανάμεικτα, από τη μία χαίρεσαι που επιτέλους οι κόποι σου θα ανταμειφθούν και θα κρατήσεις στα χέρια σου το πολυπόθητο αυτό χαρτί, που τόσο κόπιασες για να το αποκτήσεις, και από την άλλη στεναχωριέσαι που αναγκάζεσαι να αφήσεις πίσω σου όλες αυτές τις όμορφες στιγμές που πέρασες εδώ…

…γιατί μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια άλλαξες, έγινες άλλος άνθρωπος, μεγάλωσες, ωρίμασες, είδες και έκανες πράγματα πρωτόγνωρα για σένα, έζησες μερικές από τις πιο όμορφες και τρελές στιγμές της ζωής σου, ταυτόχρονα όμως, μέσα από όλα αυτά ανακάλυψες και τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί εσύ ήσουν αυτός που τρομοκρατημένος  βρέθηκες στην «άγνωστη»  για σένα τότε Λάρισα και προσπάθησες να προσαρμοστείς στα νέα δεδομένα ψάχνοντας σπίτι, παρέες και τα σχετικά.. και τα κατάφερες, και τα έζησες όλα στο μέγιστο, και έχουν χαραχθεί πλέον μέσα σου και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου.

Το πιο δύσκολο κομμάτι βέβαια σε αυτή την υπόθεση είναι ο αποχωρισμός των φίλων σου.. που τόσο πολύ δυσκολεύτηκες να τους βρεις (εκτός αν ήσουν απ’ τους τυχερούς) και που πλέον δεν είναι μόνο φίλοι σου, είναι η ίδια σου η οικογένεια. Είναι αυτοί που στάθηκαν πλάι σου σε κάθε δυσκολία και χαρά.. τώρα λοιπόν πώς να τους αποχωριστείς, μου λες;

Από την άλλη είναι το σπίτι σου, που μέσα από αυτό καταλαβαίνεις πόσο πολύ έχεις αλλάξει.. γιατί δεν έμαθες μόνο να ζεις μόνος σου και να αυτοσυντηρείσαι, ταυτόχρονα ξεπέρασες και μερικούς από τους φόβους σου. Ακόμα, δε θα ξεχάσεις ποτέ την στιγμή που άλλαξες μόνος σου την καμένη λάμπα αλλά που έμεινες χωρίς φως για δύο μέρες γιατί λίγο που δεν προνόησες από πριν να έχεις μια εφεδρική και λίγο που ήταν Σάββατο βράδυ!  Ή μήπως θα ξεχάσεις την στιγμή που έμεινες μια ολόκληρη εβδομάδα χωρίς internet γιατί το γειτονάκι από δίπλα έκανε τις διακοπές του; Αχ, το γειτονάκι! Που μπορεί να μην γνωριστήκατε ποτέ προσωπικά, αλλά ήταν εκεί πάντα για εσένα!

Και κάπως έτσι περνάει όλη σου η ζωή σαν flashback στο μυαλό σου, σαν ταινία μικρού μήκους που σε κάνει ταυτόχρονα να αναπολείς και να χαμογελάς.

Γιατί πάντα θα θυμάσαι την πρώτη μέρα που έμεινες μόνος στο νέο σου σπίτι και που όμως δεν κατάφερες να κλείσεις μάτι από τον φόβο και το άγχος σου γιατί δεν ήξερες τι σου επιφυλάσσει η επόμενη μέρα, που την πρώτη μέρα στην σχολή σου χάθηκες γιατί πήρες λάθος λεωφορείο.

Αυτά τα χρόνια μοιάζουν σαν video game που κάθε φορά περνούσες και μία πίστα και ανέβαινες level – και τώρα καλείσαι να πακετάρεις όλα σου τα πράγματα σε κούτες, και μαζί μ’ αυτά να πακετάρεις και όλες τις αναμνήσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα.

Λένε πως όλα τα ωραία πράγματα κρατάνε λίγο, ίσως για να εκτιμήσουμε τα επόμενα που θα ‘ρθουν ή ίσως γιατί τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα!

Μην ξεχνάς πως όλα γίνονται για κάποιο λόγο!

Καλή σταδιοδρομία και καλή αρχή στη νέα σου ζωή!

P.S: Don’t forget to follow your dreams!

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @giochro

 

 

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.