Sex & Σχέση, Μεσάνυχτα και κάτι

Έρωτες που γράφτηκαν στην εθνική οδό Λάρισας-Θεσσαλονίκης

415950003552_1453455332_n

Στον έρωτα, δε χωράνε σύνορα, χιλιόμετρα και αποστάσεις. Ο έρωτας κρατά βαλίτσα στην εθνική οδό Λάρισας-Θεσσαλονίκης. Γιατί εκείνος, βρίσκει πάντα τον τρόπο να καλύψει τα κενά και όχι να τα μπαλώσει πρόχειρα. Στην πραγματικότητα όμως, ο έρωτας είναι απαιτητικός, διεκδικητικός, ανυπάκουος και ατίθασος.

Κάθε φορά που βρισκόμαστε μετά από καιρό, σε ερωτεύομαι ξανά. Ζούμε το πρώτο ραντεβού, σε εκείνο το μικρό πάρκο στην Λάρισα, και κάνουμε συζητήσεις επί συζητήσεων για την πρώτη φορά που ήρθαμε εδώ, τι φόραγες, τι άρωμα φορούσες, πώς σε κοιτούσα μέσα στα μάτια. Για τη στιγμή που έκανα το σπίτι μου να μοιάζει με μικρό νησί, βάζοντας το στρώμα του κρεβατιού στο μπαλκόνι για να βλέπουμε τ’ αστέρια ξαπλωμένοι στις 4 το πρωί.

Και έρχεται η στιγμή του αποχωρισμού.

Σε κρατάω στα κτελ για να μην φύγεις και ξέρεις πόσο θα μου λείψεις και πόσο πονάει όλο αυτό, αλλά  επιμένω και  λέω παρηγορώντας τον εαυτό μου, πως αυτός ο κύκλος του «φεύγεις- έρχεσαι» θα κλείσει κάποια στιγμή. Και το παίζω  δυνατή, δεν αφήνω δάκρυ να φύγει και λύπη να φανεί.

Θα σε ακούω από το τηλέφωνο, θα διαβάζω μηνύματα στο κινητό, θα ακούω το «σ’αγαπώ» σου μέσω skype. Αυτό το «σ’αγαπώ» σου που θα με γεμίζει χαρά και κουράγιο και ένα μεγάλο «Δεν τα παρατάμε, το πάμε ως το τέλος κι όπου μας βγει». Δεν είμαστε άλλη μία σχέση με δόσεις που δεν άντεξε.

Και μετά, τις ώρες που σκοτώνω τον χρόνο μου μέχρι να μιλήσουμε, σκέφτομαι πως  είναι και οι άλλοι. Που σιχαίνονται τη σχέση τη διαδικτυακή, την εικονική, το «έχω το κινητό στο χέρι μου, μέχρι να λιώσει». Πιστεύουν πως η σχέση εξ’ αποστάσεως είναι έκπτωση του έρωτά τους, πως μικραίνει τη σημασία, τη δύναμη και την ένταση του έρωτα.

Αυτοί που σιχαίνονται τον ίδιο τους τον εαυτό, όταν ξέρουν πως δεν είναι εκεί που πρέπει να είναι, δεν είναι δίπλα στον άνθρωπό τους σε πολλές στιγμές της ζωής τους. Τι νόημα έχει να ζεις καθημερινά ευχάριστα ή δυσάρεστα πράγματα αν δεν έχεις εκείνον τον άνθρωπο που θες να τα μοιραστείς; Σιχαίνονται που ξέρουν πως θα ξυπνήσουν το πρωί και αντί για ένα γλυκό φιλί, θα πάρουν ένα μήνυμα.

Αυτοί οι άνθρωποι δε σημαίνει πως δεν αγαπάνε. Ούτε πως είναι πιο αδύναμοι, ακόμα και δειλοί. Αν και πολλές φορές θα έχουν κατηγορηθεί για αυτό.

Δεν είναι δειλία, μα θάρρος να πεις πως «Εγώ μακριά σου δεν μπορώ να ζήσω» και να το εννοείς κυριολεκτικά. Να καίγεσαι σαν κερί που δεν μπορείς να γείρεις το κεφάλι σου, να ζητήσεις ένα φιλί, να ικετέψεις για ένα σ ‘αγαπώ. Άλλωστε, αυτό που μένει είναι οι στιγμές, οι εμπειρίες, οι αναμνήσεις. Ποτέ τα λόγια.

Τι είναι καλύτερο τελικά; Να είσαι ονειροπόλος, να ελπίζεις, να ζεις τις στιγμές στα άκρα ακόμα κι αν κρατάνε λίγο ή να είσαι ρεαλιστής, να πατάς στα πόδια σου και να σε αποκαλούν σκληρό και κυνικό;

Κι όπως όλες οι ιστορίες, έτσι κι αυτή πρέπει να έχει ένα τέλος. Μόνο που δεν υπάρχει σεναριογράφος να ορίσει το φινάλε. Οι πρωταγωνιστές είναι αυτοί που πρέπει να αποφασίσουν.

Θα είμαστε οι δειλοί που θα τα παρατήσουμε ή εκείνοι που θα κάνουν το μεγάλο βήμα για να μάθουν τι θα γινόταν αν η απόσταση άντεχε στο χρόνο; Θυμήσου: εμείς ορίζουμε το φινάλε.

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @teodoz95

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.