Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Εκείνο το βράδυ στη Λάρισα που μου είπες να προσέχω

d2e15495-c2a3-43f9-a122-efdae443f73a

«Να προσέχεις».

Το άκουσα με πόνο και έμεινα βουβή, ενώ σε κοιτούσα να φεύγεις. Λένε ότι η συμβουλή «να προσέχεις» είναι ίση με τριακόσια σ’αγαπώ. Θέλω να σας πω ότι επίσης ισούται και με το τέλος.

Μου είπες να προσέχω και αποχώρησες. Με άφησες σε εκείνο το δρόμο στο κέντρο της Λάρισας κάτω από τα κίτρινα φώτα. Μόνη. Έτσι απλά. Χωρίς συναίσθημα και αγάπες. Ένα ξερό να προσέχεις  και έφυγες.

Ε, δεν με έπεισες δυστυχώς. Όταν θες κάποιος να προσέχει, αγωνιάς. Μένεις, προσπαθείς, ματώνεις, δεν φεύγεις. Εμένα αιμορραγούσε το μυαλό μου από την προσπάθεια για να σε κρατήσω. Εσένα δεν έτρεξε αίμα ούτε από μια τυχαία πληγή στο χέρι σου.

Τι να προσέχω λοιπόν; Είχες πει θα με πρόσεχες εσύ. Τώρα πού είσαι; Που είσαι για να με προσέχεις;

Τέλος πάντων, καλή καρδιά, εγώ αγάπη μου θα μάθω να προσέχω τον εαυτό μου, θα μάθω να προχωρώ χωρίς εσένα. Εσύ άραγε έμαθες να προσέχεις κανένα άλλο πέρα από τον εαυτό σου;

Μάλλον όχι… Καλύτερα έτσι αγάπη μου. Ας μάθω εγώ να προσέχω τον εαυτό μου και εσύ ας βρεις έναν άνθρωπο να σου εμπνεύσει την ελάχιστη στοργή. Όμως το «να προσέχεις» μην το λες έτσι εύκολα. Νιωσ’το πρώτα. Αλλιώς χάνεται η ουσία.

Καλή συνέχεια αγάπη μου. Να προσέχεις…