Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

«Εκεί που δεν θες να μπλέξεις, έχεις ήδη μπλέξει»

5396b755a0c4a58cd632a0a674806d5e

Μια αγκαλιά μισή και ένα φιλί κρυφό. Εγώ γέμιζα σελίδες για σένα και εσύ ποτήρια για μένα. Από μακρυά. Πάντα.

«Αν μπλέξουμε, χαθήκαμε» είχα πει.
«Εκεί που δεν θες να μπλέξεις έχεις ήδη μπλέξει» μου είχες απαντήσει. Πόσο δίκιο είχες.
Ζήσαμε έναν έρωτα λειψό. Δεν ανοιχτήκαμε ποτέ. Μόνο κάτι φιλιά στα μεθύσια μας κάτι δάκρυα και το «Αντίο».
Κάθε φορά έλεγα ότι δεν θα σε ξαναδώ. Κάθε φορά έκανα λάθος.

Δεν θα έβγαινε και το ξέραμε και οι δύο. Τα στόματα μας όταν ακουμπούσαν έκαιγαν, τα βλέμματα μας το ίδιο. Δεν χωρούσαμε εμείς σε σχέσεις και καλούπια μάτια μου. Δεν γινόταν.

Τα πράγματα πότε δεν προχώρησαν πέρα από το φιλί. Δεν ήθελα εγώ, με το φόβο ότι αν συμβεί κάτι παραπάνω θα πονέσω όσο ποτέ και δεν ήθελες και εσύ, με το φόβο ότι θα δεθείς για πρώτη φορά στη ζωή σου.

Όταν έμαθα για εκείνη την άλλη να ξέρεις πέθανα. Μέσα μου κάτι έσπασε, δεν καταλάβαινα γιατί τέτοια συμπεριφορά, δεν καταλαβαίνα πως υπήρξε άλλη για σένα.

Προχώρησα παρ’ ολ’ αυτά. Όμως όπου κι αν πάω το απωθημένο μπροστά μου. Δεν κουνάς από τη θέση σου. Και πάνω που λέω ότι μας τελείωσες να σου πάλι εμφανίζεσαι. Σαν τότε. Είχα γενέθλια. Πολλοί φιλοι είχαν μαζευτεί στο μαγαζί για να γιορτάσουν μαζί μου. Τη στιγμή  που έκλεισα τα μάτια, πριν φυσήξω τα κεράκια, ευχήθηκα να ήσουν κι εσύ μαζί μου εκείνη τη νύχτα. Τα άνοιξα και η ευχή μου είχε πραγματοποιηθεί.   Απέναντί μου ήσουν εσύ, που μόλις είχες φτάσει, μούσκεμα από τη βροχή, με ένα χαμόγελο στα χείλη. «Χρόνια πολλά» μου είπες τρυφερά και με αγκαλιάσες.

Μύριζε η κολόνια της πάνω σου αλλά δεν με ένοιαξε. Με φιλήσες και εκείνη τη νύχτα η κολόνια που θα πότιζε τα ρούχα σου θα ήταν δική μου. Δεν ήξερα όμως ότι όσο και να ποτίσει ένα ρούχο με άρωμα, κάποια στιγμή ξεθυμαίνει.

Χαθήκαμε. Τίποτα δεν έγινε μεταξύ μας ποτέ και μείναμε με αυτό το ανικανοποίητο. Το σκέφτηκα όμως, καλύτερα έτσι. Βλέπεις τα απωθημένα δεν απομυθοποιούνται ποτέ. Στα μάτια μου θα παραμείνεις για πάντα εκείνος που δεν ήθελα να μπλέξω και τελικά είχα ήδη μπλέξει και στα μάτια σου… Δεν ξέρω. Πάντως η θύμηση υποθέτω θα έμεινε. Κι αν δεν έχουμε κάτι να θυμόμαστε με νοσταλγία, ποιο το νόημα των ερώτων;