Λάρισα, Μεσάνυχτα και κάτι

Είσαι για μια βόλτα στο Φρούριο;

%ce%b9%cf%85%ce%b3

Να είχα, λέει, άλλο ένα βράδυ μαζί σου. Να βρισκόμασταν κατά τις 9 και να είχαμε όλη τη νύχτα δικιά μας. Τι θα την έκανα αυτή τη νύχτα, άραγε; Τι θα την πρωτοέκανα;

Είσαι για μια βόλτα στο Φρούριο; Κοίτα μόνο να έχεις πάρει δύο μπουφανάκια μαζί σου. Ένα για σένα και ένα για μένα. Ξέρεις πόσο εύκολα κρυώνω. Δε θέλω να το θυμηθώ εγώ. Θέλω να το έχω ξεχάσει και να το ‘χεις σκεφτεί εσύ.

Πάρε και τσιγάρα. Θέλω να κάνω ένα-δυο. Έτσι, για τη στιγμή. Και για την παρέα. Όχι μπίρες. Δεν τις συμπάθησα ποτέ ιδιαίτερα. Μόνο λίγο κόκκινο κρασί.

Θέλω και μουσική. Να συνοδεύει τις σιωπές μας. Να μιλάει για εμάς. Ας είναι και σκέτη μελωδία, ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Τις λέξεις να τις φτιάχνουμε στη σκέψη μας. Δε χρειαζόμαστε κανέναν να μας τις δώσει έτοιμες.

Θέλω θέα, ορίζοντα. Να νιώθω ότι μπορώ να πετάξω. Σαν να είμαστε μακριά από την πόλη. Να κοιτάμε την Λάρισα όμορφη και φωτισμένη, αλλά να μην τη νιώθουμε. Να μοιάζει με όνειρο.

Όχι, δε θέλω κάμερες και φωτογραφίες. Δεν μου ταιριάζουν τέτοιου είδους ενθύμια. Πονάνε οι εικόνες μετά, αφήνουν πίσω τους μια γλυκόπικρη γεύση νοσταλγίας. Δε θέλω να τη νοσταλγήσω αυτή τη νύχτα. Μόνο να τη ζήσω θέλω.

Μετρημένες θα είναι οι κουβέντες μας, δεν έχω ανάγκη να μιλήσουμε. Ούτε αγκαλιές και φιλιά θέλω. Αν είναι όλα όπως τα έχω φανταστεί, δε θα υπάρχει λόγος να έρθουμε πιο κοντά. Θα είμαστε ήδη ένα.

Το βλέμμα σου θα στο ζητήσω με τον τρόπο μου, αν το χρειαστώ. Δε θα μου το αρνηθείς, το ξέρω. Θα επιτρέψεις στον εαυτό σου να χαθεί για λίγο στην εικόνα μου κι εγώ στη δική σου.

Χωρίς θλίψη, χωρίς πόνο θέλω να είναι αυτή η νύχτα. Να νιώθουμε το χρόνο να κυλάει γρήγορα, αλλά μέσα της να κλείνει μια αιωνιότητα. Να είναι τόσο δυνατή που να μας συντροφεύει μέχρι το τέλος. Ποιο τέλος και ποιος το ορίζει;

. Άφθαρτη να μείνει αυτή η νύχτα, σαν εμάς. Να χωράει το «ποτέ» και το «πάντα» μας, το «όλα» και το «τίποτα». Κάθε εμπόδιό μας να το αγκαλιάσει σφιχτά.

Θέλω εκείνη τη νύχτα να απολαύσω την ομορφιά της ηρεμίας σου. Να δω το χαμόγελό σου, να σε νιώσω να ταξιδεύεις μαζί μου κι ας μην οδηγηθούμε στον ίδιο προορισμό. Τι σημασία θα έχει, άλλωστε, ο προορισμός μετά από τέτοιο ταξίδι;

Όταν θ’ αρχίσει να ξημερώνει η καινούρια μέρα θα ξέρω ότι ο χρόνος μας τελειώνει. Θα ξέρω ότι πρέπει σιγά-σιγά να ξυπνήσω από το ζωντανό μας όνειρο. Ελπίζω μέχρι εκείνη την ώρα να έχω χορτάσει, να είμαι γεμάτη.

Θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής αθόρυβα και μόνο η μουσική θα συνοδεύει τη διαδρομή μας. Θα μ’ αφήσεις στο ίδιο σημείο, στον σταθμό των τραίνων και θα χωριστούμε. Απλά όπως θ’ απομακρύνεσαι, θα εύχομαι να μην ξεχάσεις. Εγώ δε θα στο θυμίσω ποτέ ξανά.

Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.