Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Αν δεν καώ εγώ και δεν καείς κι εσύ…

received_10206812562264606

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι τα τσιγάρα είμαστε εμεις;

Το ένα εσύ αναμμένο, να καίγεσαι βιαστικά και το άλλο εγώ σβηστό και βρεγμένο, να ψάχνω αναπτήρα. Δεν βρίσκω και έτσι σου ζητώ να με ακουμπήσεις μόνο λίγο για να καώ.

Αυτή δεν είναι η φυσική πορεία του ανθρώπου; Πρώτα είσαι ένα φιλτράκι, ένα χαρτάκι και καπνός. Κάποιος τα ενώνει όλα αυτά και σε δημιουργεί. Γίνεσαι τσιγάρο, γίνεσαι άνθρωπος. Μετά περιμένουμε τη φωτιά. Συνήθως έρχεται από αναπτήρες. Μας αφήνουν εγκαύματα, καίνε το σώμα, γρήγορα, χωρίς μεράκι, περνούν στην ψυχή και μας απόλοτελειώνουν αδιάφορα.

Οι λίγοι τυχεροί ανάβουν με κάποιο άλλο τσιγάρο. Εκείνοι με το αναμμενο σ’ακουμπούν στην αρχή σιγά, από φόβο μη σβήσουν (ή μην καούν;) και οι ίδιοι. Όταν αρχίζεις να παίρνεις φωτιά, φωτίζονται και εκείνοι και μαζί δημιουργείτε μια μεγάλη, μια μοναδική, μόνο δική σας, καύτρα.
Στη συνέχεια χωρίζεστε.

Μα νιώθετε ότι πάλι θα σβήσετε και πάλι ακουμπάτε. Κάποιος σας βρέχει μα εσείς καίτε ακόμη. Όχι, δε θα σας σβήσει κάνεις. Θα σβήσετε όποτε και αν το θέλετε οι ίδιοι.
Θα σβήσετε μαζί στο ίδιο τασάκι στον ίδιο δρόμο. Και αν σας πατήσουν θα σας πατήσουν παρέα και αν σας πετάξουν θα πετάξουν και τους δύο σας. Είστε από άλλους καπνούς αλλά βλέπεις κάνετε τόσο καλό χαρμάνι μαζί.

Δύο άνθρωποι καίγονται αλλά ποτέ μόνοι πότε άδικα. Πάντα μαζί πάντα με λόγο. Σε κοίταω. Πάλι ταυτόχρονα φτάσαμε στο φιλτράκι. Καληνύχτα αγάπη μου. Το άλλο τσιγάρο, αύριο πάλι.

 

(Στείλτε μας και τις δικές σας ιστορίες, με το όνομά σας στο viky@larisaevents.gr)