Λάρισα, Μεσάνυχτα και κάτι

Στην τελική σιγά την Λάρισα!

12918460_884243331687941_785238774_n

Τα πράγματα έγιναν ταχύτατα και το αίσθημα ήταν σφοδρό σε ηλικία άκρως επιρρεπή. Ούτε δεκαοχτώ καλά καλά και οι αποφάσεις πάρθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Εγώ θα ζούσα στην Λάρισα και η αρχική αφορμή ήταν οι σπουδές.

Μια γκαρσονιέρα με το ζόρι είκοσι τετραγωνικών στην Καλλιθέας έγινε το πρώτο μου καταφύγιο σε μια πόλη που από πέρα ως πέρα μύριζε λαχτάρα. Λαχτάρα για τον τόπο, την ενέργεια, τους ανθρώπους, το φευγιό. Κι αν με τα χρόνια τη συνήθισα, την απομυθοποίησα, τη μύρισα τόσες φορές ώστε τα ρουθούνια μου έπαψαν ν’ αναγνωρίζουν τις οσμές της, καμιά φορά αρκεί μια βόλτα, βόλτα νυχτερινή, για να ανάψει πάλι το πάθος στο λεπτό.

Να ξεκινήσουμε κατά τη μία, την ώρα που οι δρόμοι θα θυμίζουν κάτι από Αύγουστο, να κατεβάσουμε τα παράθυρα, ν’ ανάψουμε τσιγάρο, να δυναμώσουμε την ένταση στον Δεληβοριά. Να περάσουμε από το  Αλκαζάρ, να κάνουμε στάση για κουβέντα και φιλί, να χαζέψουμε τον Πηνειό, να μαντεύουμε τις ιστορίες πίσω απ’ τις κλειστές κουρτίνες και τα χαμηλωμένα φώτα των πολυκατοικιών που φαίνονται από μακριά.

Να διασχίσουμε την Λαμπράκη, να στρίψουμε Γεωργιάδου, να κατέβουμε την Δήμητρας και τα φανάρια ν’ αναβοσβήνουν μόνο για εμάς. Να σταματήσουμε για μπύρα στο Φρούριο. Να συστηθούμε με αγνώστους, να μιλήσουμε για τη μεγάλη ιδέα, γιατί όλοι οι Λαρισαίοι που ξαγρυπνούν και σέβονται τον εαυτό τους για μια μεγάλη ιδέα συζητάνε, να βρίσουμε το «γαμωσύστημα» , να ξαναμπούμε στο αμάξι και με Αγγελάκα πια στα ηχεία να πιάσουμε την κατηφόρα.

Να μπούμε Βενιζέλου, να κατέβουμε Φιλελλήνων, να στρίψουμε Κύπρου και να σπινιάρουμε στην 28ης και κάπου εκεί δίπλα μας η Ταχυδρομείου, να προλάβουμε να την απολαύσουμε την ώρα που της πρέπει, ήρεμη και όμορφη.

Αγκαλιά με τους ρεμπέτικους ρυθμούς, εκείνες τις ώρες που τα χέρια μιλάνε περισσότερο από τα στόματα. Γέλιο, κρασί και αγάπη σε μια πόλη που θες δε θες θα ερωτευτείς και την ίδια αλλά κι εκείνον που αδειάζετε και γεμίζετε παρέα τα ποτήρια σας.

Νοσταλγία και πείνα κι η ώρα πέντε θα μας βρει στην Ηρώων Πολυτεχνείου για σουβλάκια ή  πεϊνιρλί. Τα εκτός λειτουργίας λεωφορεία θα περνάνε από δίπλα μας, όσο θα σβήνουν τα φώτα των δρόμων και στο ράδιο θα πέφτουν τα πρώτα σήματα ειδήσεων για «τα νέα της ημέρας» . Αν αυτοσυγκεντρωθείς ακούς τα ξυπνητήρια των ανθρώπων, μαζί με τα γέλια και τους αναστεναγμούς όσων δεν έχουν κοιμηθεί ακόμη.

Θα σε κοιτάξω δήθεν λάγνα, δεν τελειώσαμε και το ξέρεις. Να πεταχτούμε και μέχρι το Χατζηχαλάρ γιατί αν το κάνεις, κάνε το σωστά άνθρωπε. Να κοιτάμε πως ξημερώνει και να νιώθουμε την πρωινή δροσιά. Σιωπηλοί, γαλήνιοι, άγρυπνοι φύλακες σε μια πόλη που όντως δεν κοιμάται ποτέ κι ας της έκλεψαν άλλες τη δόξα.

Δεμένοι σε μια Λάρισα, που όσο κι αν κουράζεται, όσο κι αν αδικείται, όσο κι αν ώρες ώρες ξεχνάει και ξεχνιέται, παραμένει απόλυτα πλανεύτρα. Τόσο απόλυτα που αρκεί μια βόλτα με το αμάξι για να την ξαναπατήσεις μαζί της.

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @djdim13

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.