Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

«Όπου κι αν πας πάλι εδώ θα γυρίζεις»

e59e04e1e4b0159dde81da27049ce597

«Όπου κι αν πας, πάλι εδώ θα γυρίζεις» του φώναξα με μανία από το μπαλκόνι ενώ εκείνος έφευγε με σπινιαρισμάτα με το αμάξι.

Δεν σκέφτηκα καν εκείνη τη στιγμή αν με το «εδώ» εννοούσα εμένα ή τη Λάρισα. Εντέλει εννοούσα και τα δύο.

Τον είδα πάλι μετά από καιρό τυχαία στην πόλη μου, στο στέκι μας. Ήρθε πάλι δίπλα μου, με κέρασε ένα ποτό το ίδιο με τότε και έκανε μία πρόποση στο όνομα εκείνου του καιρού.

«Χαράς τα κουράγια σου» του είπα, «θες να θυμόμαστε και τα περασμένα». Τα είχα βαρεθεί καιρό τώρα. Είχα προχωρήσει καιρό τώρα, τον είχα ξεχάσει εντελώς και αυτός εκεί, απέναντι μου, νομίζει ότι είναι ο πιο σημαντικός που πέρασε στη ζωή μου.

Λυπάμαι αγάπη! Προβλέψιμος τρομερά είσαι, για να σε χαρακτηρίσω «έρωτα της ζωής μου». Μήπως υπήρξα εγώ η γυναίκα της ζωής σου; Μήπως και η Λάρισα η πόλη της καρδιάς σου;

«Άστο αγάπη μου… Μην γυρνάμε στα ίδια. Ο κύκλος που δεν κόβεται ποτέ γίνεται βαρετός. Μόνο επειδή τότε με πόνεσες, δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην σου πω… Είδες που είχα δίκιο; Στη γυναίκα που σου έδωσε τα πάντα, πάντα θα θες να γυρνάς. Και στην πόλη που σου έδωσε αυτή τη γυναίκα πάντα θα επιστρέφεις.»