Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Ήθελα να μου μάθεις τη Λάρισα

tumblr_n9e1hzanom1thpvk3o1_500

Ξέρω ότι οι συνθήκες που γνωριστήκαμε δεν ήταν οι κατάλληλες. Εγώ περνούσα παρεπιπτόντως ένα καλοκαίρι μου σε μια φίλη στη Λάρισα, εσύ εμένες εκεί και οι δύο σε σχέση.

Βρήκα σε σένα την αλητεία που μου έλειπε, βρήκες σε μένα την ειλικρίνεια που έψαχνες. Τα βρήκαμε γενικά. Δε θυμάμαι πότε βρέθηκαμε πρώτη φορά κρυφά. Ήθελες να φύγεις από τη Λάρισα, σε έπνιγε. «Θέλω χώρο» μου είπες.
Εγώ πάλι ήθελα να φύγω από την Αθήνα. » Θέλω εσένα» σου είπα.

Δώσαμε ένα φιλί θυμάμαι βράδυ σε ένα μαγαζί με μία βαρετή παρέα. Είχα ξεχάσει να πάρω τσιγάρα και ήρθες μαζί μου. Ένα φιλί υγρό, βιαστικό, μεθυσμένο, κατεστραμμένο. Ένα φιλί που σήμανε την αρχή όλων.

Ατέλειωτα μηνύματα ως το πρωί που τα έκρυβα ως και από την κολλητή μου. Τα φευγαλέα βλέμματα που έκαιγαν όταν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και μετατρέπονταν σε γέλια για κάποιο ανύπαρκτο αστείο. Τα σκουντήγματα των ποδιών κάτω από το τραπέζι όποτε ένας από τους δύο είχε ανάγκη ένα φιλί. Το κοκκίνισμα και των δύο όταν κάποιος μιλούσε για απιστία.

Ήθελα να μου μάθεις τη Λάρισα, ήθελα να με κάνεις βόλτες με το μηχανάκι σου και να μου κρατάς το χέρι. Ήθελα να φανερωθούμε. Ήθελα να τα παρατήσω όλα για σένα. Σχέση, σχολή, δουλειά, πόλη. Παράτησα σχέση. Εσύ όμως δεν παράτησες τη δική σου. Και τα κρυφά συνεχίζονταν.

Ώσπου…Εγώ τα βαρέθηκα τα κρυφά. Δεν μου φτάνει να σε βλέπω να με κοιτάς δήθεν τυχαία και μετά να στρέφεις το βλέμμα αλλού, γελώντας με τους φίλους σου. Εγώ βαρέθηκα και το κρυφτό. Απαρνήθηκα την παιδικότητά μου για σένα, μην με γυρίζεις με τέτοια παιχνίδια πάλι πίσω.

Ο έρωτας δεν είναι παιχνίδι, όχι, όχι μην σε ξανακούσω να λες τέτοιες κουβέντες. Ο έρωτας είναι κάτι πολύ σοβαρό, σημαντικό, ενήλικο. Βαρέθηκα και την ειρωνεία σου κάθε φορά που για λίγο σε ξεχνάω και πίνω το ποτό μου αμέριμνη σκεπτόμενη κάτι ξένο από σένα. Βαρέθηκα να μην μπορείς να με κρατήσεις φανερά από το χέρι.

Βαρέθηκα να κρύβομαι από αγνώστους, χωρίς προφανή λόγο, χωρίς καμία ουσία. Εγώ το συναίσθημά μου θέλω να το φωνάζω, να χορεύω για κείνο, να το λέω σε όλους. Γιατί είναι δικό μου και είμαι περήφανη να το έχω.

Βαρέθηκα αυτά τα τηλεφωνήματα, σαν ψιθύρους μέσα στο βράδυ, που δεν μπορείς να μιλήσεις δυνατά και καθαρά. Εγώ είμαι ολοκάθαρη απέναντί σου, σαν γυαλί και στο τηλέφωνο γουστάρω να μου ουρλιάζεις τον πόνο ή την αγάπη σου.

Βαρέθηκα και να ακούω το σ’αγαπώ σου, μόνο μεθυσμένο και σιγανό, παρέα με δάκρυα. Εγώ το δικό μου το ‘χω νηφάλιο, πάντα, με ολόφρεσκη φωνή μόνο για σένα και με ένα χαμόγελο από εδώ ως την Αμερική.

Βαρέθηκα και το κυνηγητό σου κάθε φορά που κάνω να φύγω, ξενέρωσα, κουράστηκα. Αντί να γυρίσουμε όλη τη Λάρισα αγκαλιά, κρυφτήκαμε στα σοκάκια της Αθήνας. Δεν είμαι εγώ για τη μικρή σου αγάπη, τον κρυφό έρωτα, τη μίζερη σχέση. Εδώ δεν μου φτάνει το δικό μου συναίσθημα που είναι πελώριο, τι να μου κάνει το δικό σου;

Βαρέθηκα και τα αφιερωμένα τραγούδια, τόσο προφανή, τόσο προβλέψιμα, ξέρω τον κάθε στίχο χωρίς να τα έχω ξανακούσει ποτέ. Εγώ θέλω να αφιερώνουμε ποιήματα και βλέμματα, όχι το τοπ5 αυτού του μήνα.

Βαρέθηκα τις υποσχέσεις, ότι πάντα κάτι θα αλλάξει, κάποτε, κάπου, υπό άλλες συνθήκες. Τι να τα κάνω τα αόριστα μάτια μου; Εγώ είμαι τόσο ορισμένη για σένα που θέλω πράξεις και όχι άλλα όνειρα.

Ναι, μέχρι και τα όνειρα βαρέθηκα. Εδώ δεν με χωράνε τα δικά μου, πώς να πιστέψω στα δικά σου που ως κι αυτά είναι σιωπηλά;

Βαρέθηκα το κρυφτό. Τον έχεις για παιχνίδι τον έρωτα και εγώ τόσο μικρή και έχω γεράσει για παιχνίδια.