Λάρισα, Μεσάνυχτα και κάτι

Φθινοπωρινή μου Λάρισα!

tumblr_obyy6nfrj21r5w8eho1_1280

Η Λάρισα είναι μελαγχολική πόλη. Γεμάτη ανθρώπους που όλο κάτι κυνηγάνε και σπάνια το βρίσκουν. Προσπαθεί να ξεφύγει από την ίδια της την μοίρα.

Είναι δύσκολο να γυρνάς μετά τις καλοκαιρινές διακοπές σε μια πόλη. Φέρνεις στις βαλίτσες σου, όλο αυτό το καλοκαιρινό ήλιο από το Αιγαίο και μόλις πατάς το πόδι σου στην Λάρισα, αρχίζει να αναβοσβήνει. Μελαγχολείς και πέφτεις ψυχολογικά και μόνο στην ιδέα της επιστροφής στην πόλη. Το καλοκαίρι μπορεί να ξεχνιόμαστε λίγο με την ανεμελιά των διακοπών, αλλά όταν επιστρέφουμε στην Λάρισα, η πραγματικότητα μας περιμένει.

Πέφτει και το φθινόπωρο από πάνω, με τις πρώτες βροχές κι αμέσως νιώθεις σαν να απέχει το καλοκαίρι σου ήδη έξι μήνες. Κι ας γύρισες την προηγούμενη εβδομάδα.

Κακώς. Προσωπικά τρελαίνομαι για φθινόπωρο στην Λάρισα. Καταρχήν ταιριάζουν πολύ όταν συνδυάζονται. Ατέλειωτες βόλτες στο κέντρο, κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό με μόνη παρέα μια ομπρέλα. Όπου κι αν κοιτάξεις γνωρίζεις μια καινούρια πόλη. Δεν την έχεις ξαναδεί. Σηκώνεις το βλέμμα ψηλά κι οι στάλες της βροχής σου γαργαλάνε το πρόσωπο.

Ταιριάζουν κι οι ψυχοσυνθέσεις τους. Είναι αυτή η κοινή μελαγχολία που δημιουργούν. Όλοι τη φοβόμαστε αλλά εγώ έχω αρχίσει και την αγαπώ. Είναι πολύ παραγωγική αυτή η μελαγχολία. Γιατί είναι ρεαλιστική. Έτσι είμαστε στην καθημερινότητα. Μελαγχολικοί κι αγχωμένοι. Δύστροποι.

Μπορούμε να αλλάξουμε αυτή τη πραγματικότητα όμως, αρκεί να την αποδεχθούμε. Και να ανακαλύψουμε τα όμορφα κομμάτια της φθινοπωρινής μπέρτας της Λάρισας. Μικρές όμορφες εικόνες. Μια βόλτα στο Αλκαζάρ δίπλα στα πεσμένα φύλλα. Ο Άγιος Αχίλλειος σε γκρι φόντο. Ψώνια στην Ερμού με μια ζεστή σοκολάτα και ψιλόβροχο. Ραντεβού στην Ταχυδρομείου με ένα ζεστό καφέ στο χέρι.

Αφήστε που το φθινόπωρο είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να γνωρίσει κάποιος τα πολλά καινούρια μαγαζιά που έχουν ανοίξει στο κέντρο. Για φαγητό, ποτό ή απλά για ένα καφεδάκι. Έχουν ξεφυτρώσει παντού και μας περιμένουν.

Η αποθέωση της φθινοπωρινής Λάρισας για μένα είναι το τρίπτυχο του ουρανού που το χαζεύεις από το Φρούριο, εκεί λίγο πριν δύσει ο ήλιος. Που ο ουρανός βάφεται μωβ, λίγα σύννεφα τρέχουν ακόμα μπροστά από το πολύχρωμο φόντο και το χέρι του βρίσκεται μέσα στο δικό σου. Για αυτήν ακριβώς τη σκηνή μπορεί κανείς να γράψει ιστορίες και ποιήματα.

Αυτός ο μελαγχολικός νεορομαντισμός που μας έχει τυλίξει, στην Λάρισα κυβερνάει πλέον τις ερωτικές μας στιγμές. Πρέπει να τον συνηθίσουμε και να τον ζήσουμε στο μέγιστο. Αυτός είναι ο σκοπός που σφυρίζει πλέον ο Θεός Έρωτας τις συμφωνίες του.

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.