Food, ΦοιτητοΛάρισα

#ΦΟΙΤΗΤΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ | Όταν οι φοιτητές «εισβάλουν» στην κουζίνα!

tumblr_me8ci4iwht1r77whfo1_500

Όλοι το έχουμε ζήσει και σε όλους θα μας μείνει αξέχαστο για πάρα πολύ καιρό. Είναι ένα άρθρο που αφόρα την πρώτη «εισβολή» σου στο «χημικό εργαστήριο», (που θα σου ‘χε φανεί την πρώτη φορά), το οποίο ονομάζεται κουζίνα. Είναι ευρέως γνωστό πως εμείς φοιτητές δεν τα πάμε πολύ καλά με αυτά τα σκεύη και τα υλικά που αν τα ανακατέψεις, καταλήγεις να έχεις δημιουργήσει μία δικιά σου συνταγή, δίνοντάς της ένα ξεχωριστό δικό σου όνομα.

Επικρίνεται συχνά η εποχή μας ως «εποχή του fast food», όπου ο «ντελιβεράς» είναι ο δεύτερος κολλητός φίλος του φοιτητή και τα μαγαζιά με έτοιμο φαγητό, δεύτερο σπίτι του. Όμως φτάνει η στιγμή που θα έχεις βαρεθεί να τρως «έτοιμα» και είσαι περίεργος πως όλα αυτά, οι κατσαρόλες, τα τηγάνια, τα μακαρόνια και το ρύζι κ.α. που είναι κλεισμένα στα ντουλάπια της κουζίνας, μπορούν να δημιουργήσουν μαγικά πράγματα!

Παρακάτω είναι μερικές ιστορίες φοιτητών από την πρώτη τους επαφή με την κουζίνα:

«Την πρώτη φόρα που είπα στον εαυτό μου ότι πρέπει να μαγειρέψω ήταν τον πρώτο μήνα του πρώτου έτους. Είχαν τελειώσει τα φαγητά της μαμάς και έπρεπε να πάρω την σπάτουλά και να δημιουργήσω κάτι. Η αλήθεια είναι ότι πιο μικρή παρακολουθούσα τη μαμά μου όταν μαγείρευε αλλά η διαφορά μας είναι ότι: πρώτον, εκείνη μαγείρευε για 4 άτομα ενώ εγώ είμαι μόνη μου και δεύτερον πάντα συνήθιζε να φτιάχνει κάτι πέρα από τηγανιτές πατάτες και αυγά. Το αποφάσισα λοιπόν, θα φτιάξω μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα! Τώρα περιμένεις το αποτέλεσμα να σου πω. Λογικό. Λοιπόν άκου, μισοβρασμένα μακαρόνια και μια πάρα πολύ ξινή κόκκινη σάλτσα (γιατί ξέχασα τη ζάχαρη), τα όποια κατέληξαν στον κάδο και εγώ συνέχιζα το μεσημέρι μου βλέποντας «Κων & Ελένης» παρέα με 2 πιτόγυρα»

«Όλα ξεκίνησαν όταν βαρέθηκα να τρώω απ’ έξω. Δε λέω ωραίος ο γύρος και η πίτσα αλλά μετά από ένα σημείο ο ουρανίσκος σου ζητάει κάτι άλλο. Ανοίγω την κατάψυξη ελπίζοντας πως η μητέρα μου είχε αφήσει κάτι φαγώσιμο και για καλή μου τύχη βρήκα ένα έτοιμο σνίτσελ κοτόπουλο. Εκείνη τη μέρα με είχε πιάσει η τρέλα μου και ήθελα να το παίξω σεφ. Και τι έφτιαξα; Πατάτες τηγανίτες! Ξέρω δεν είναι κάτι τρομερό αλλά για μένα τότε το θεώρησα εξωπραγματικό. Το λάδι στη κατσαρόλα να έχει κάψει και εγώ αμέριμνος στο λάπτοπ να παίζω ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Μου ήρθε μυρωδιά, ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και βλέπω ένα σύννεφο καπνού. Δεν πτοήθηκα, αμέσως ρίχνω όσο πιο απαλά μπορώ τις πατάτες (για να μην τις πονέσω). Πιτσιλιές από λάδια παντού και μία κουζίνα που μόνο κουζίνα δεν ήταν. Εν τέλει τις έφαγα μα το κοτοπουλάκι, μόνο που πιο πολύ ώρα καθάριζα μετά παρά έτρωγα.»

«Το αποφάσισα! Έπρεπε να μαγειρέψω κάτι. Άκουγα τα κορίτσια από τη σχολή να λένε, «έφτιαξα το ένα, μαγείρεψα το άλλο» και εγώ δεν είχα τι να απαντήσω παρά «παρήγγειλα από εκεί, πολύ καλό σουβλατζίδικο». Ανοίγω το ντουλάπι και βρίσκω ένα πακετάκι ρύζι. «Αυτό θα φτιάξω!» (είπα μέσα μου). Πόσο δύσκολο να ήταν; Απλά ρίχνεις νερό, ρίχνεις και το ρύζι και το αφήνεις να βράσει. Το έκανα! Το θέμα ήταν ότι δεν ήξερα πόση ώρα το ρύζι έπρεπε να βράσει. Εγώ αμέριμνη, παρακολουθούσα άλλη μια σαπουνόπερα στην τηλεόραση. Για να μην πλατειάζω, το αγαπημένο φαγητό των Κινέζων, ρούφηξε μέχρι και την τελευταία σταγόνα νερού. Με ένα πιρούνι προσπάθησα να δοκιμάσω, και μόλις ακούμπησε στη γλώσσα μου, συνειδητοποίησα πώς ούτε αλάτι είχα βάλει. Ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω τη γεύση που είχε.»

mm
Νησιώτης. Μεγάλωσα εκεί απ' όπου κατάγεται η "δέκατη μούσα", στη Μυτιλήνη. Ένας Μυτιληνιός που σπουδάζει Γεωπονία - Ιχθυολογία στο Βόλο και γράφει άρθρα για τη Λάρισα. Τελικά η ζωή είναι όλο εκπλήξεις! Λατρεύω το καλό φαγητό, τις ταινίες, τη φωτογραφία, τα ταξίδια και φυσικά να γράφω. Στον ελεύθερο χρόνο μου παράγω καλλιτεχνικό έργο, περιφέρομαι στη πόλη σαν κινούμενο γλυπτό. Είμαι απ’ αυτούς που πάντα κάπνιζαν φτηνά τσιγάρα.