Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Εμείς

received_10206515880967759

Να είσαι δίπλα μου και να μου λείπεις. Αυτό είναι έρωτας. Να ξυπνά ω το πρωί πρώτη και να στέκομαι ακίνητη, σχεδόν χωρίς να αναπνέω δίπλα σου, μην τύχει και σε ξυπνήσω, μην τύχει και ταραχτείς. Να νιώθω δυστυχία όποτε ξέρω πως σήμερα δεν θα σε δω. Να πίνεις και να μεθώ από σένα. Να σε παίρνω τηλέφωνα μέσα στη νύχτα για να σου ξαναπώ σ’αγαπώ. Κι ας σου είπα πριν μισή ώρα πάλι. Και ας μου φαίνεται λίγο το σ’αγαπώ.

Να περπατάω δίπλα σου και να νιώθω δέκα πόντους πιο ψηλή. Γιατί επέλεξες εμένα, γιατί κατάφερα να σε κερδίσω. Και να ανησυχώ. Και να σου λέω «πρόσεχε». Γιατί δίκιο έχουν που λένε ότι ένα πρόσεχε κρύβει μέσα του όλα τα σ’αγαπώ του κόσμου. Και να μου λες μην τρέχεις με το αμάξι και να σου λέω μην καπνίζεις πάλι. Και να κανονίζουμε το επόμενο ταξίδι μας. Και να αφήνουμε πίσω βλαβερές συνήθειες και ανθρώπους. Όχι όλες τις συνήθειες, μα όλους τους ανθρώπους.

Και να μου σφίγγεις το χέρι στο αεροπλάνο και να μου λες «μαζί» τη στιγμή που απογειώνεται. Και να απογοητεύουμε όποιους ήλπιζαν σε μία απιστία μας. Και να μιλάμε ώρες ατέλειωτες και να καταλαβαινόμαστε. Και να θέλουμε να μάθουμε ο ένας στον άλλο και να θέλουμε να μάθουμε ο ένας απ’ τον άλλο και να θέλουμε να μάθουμε ο ένας τον άλλο. Και να βγάζουμε αστεία που να τα καταλαβαίνουμε μόνο εμείς και να ξέρεις τη μάρκα των τσιγάρων μου και να ξέρω πότε παίζει η ομάδα σου. Και να με παίρνεις τηλέφωνο στο ημίχρονο για ένα «σε σκεφτόμαι» και να με ηρεμείς.

Και να πιστεύω στα όνειρά σου και να πιστεύεις στα δικά μου και να φτιάχνουμε δικά μας. Και να τσακωνόμαστε, μα πάντα να τα βρίσκουμε. Και να μάθεις να κάνεις πίσω και να μάθω να μη φωνάζω και να μάθεις να ζητάς συγνώμη και να μάθω να τη δέχομαι. Και να υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Και να αντέχουμε. Και να αγκαλιαζόμαστε. Συχνά, σε καθε ευκαιρία. Και να σε λέω βλάκα και να απαντάς «ο δικός σου» και να με λες βλαμμένη και να απαντώ «η δική σου».

Ξέρετε όλα αυτά πριν από Αυτόν μου φαίνονταν γλυκανάλατα. Υπερβολικά ροζ για τα γούστα μου. Πριν κρίνουμε όμως, ας αναρωτηθούμε μήπως δεν φτάσαμε εμείς ποτέ το συναίσθημα μας σε σημείο που αυτά που απεχθανόμασταν να μας είναι αναγκαία.

 

«Έτσι κι αλλιώς μία μέρα θα χωρίσουμε. Από έρωτα, από θάνατο, από χρόνο. Θα ήθελα όμως να χωρίσουμε μαζι όχι χώρια»

-Νίκος Δημου