Μεσάνυχτα και κάτι

Είσαι εσύ ο άνθρωπός μου!

318226321522515_1574622554_n

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε γύρω μας φίλους και αμέτρητους γνωστούς. Όλοι μας όμως, έχουμε κάποιον, εκείνον τον ένα που μπορούμε να ονομάσουμε, άνθρωπό μας. Μπορεί να μην τον βρήκαμε ακόμη, αλλά σίγουρα θα τον βρούμε στην πορεία. Άλλοι επιλέγουμε να ζούμε διαρκώς κοντά του, άλλοι παίρνουμε τις αποστάσεις μας. Όπως και αν έχει, όλοι του κρατάμε μια ξεχωριστή θέση στο νου μας.


Δεν κατάφερα να σκιαγραφήσω την φιγούρα αυτού του ανθρώπου. Άλλοτε είναι ένας παιδικός φίλος, άλλοτε κάποιος συγγενής, ίσως κάποιος πρώην ή ένας νυν. Μπορεί να υπήρξατε ερωτευμένοι, μπορεί και να μην ερωτευτείτε ποτέ.

Δεν ονοματίζεις την σπουδαιότητα του. Ίσως μέχρι τώρα να μην σκέφτηκες ποτέ αν έχεις έναν τέτοιο. Θα το νιώσεις όμως, με ένα και μόνο βλέμμα του.

Θα το καταλάβεις, όταν σου τηλεφωνήσει ξημερώματα, να σιγουρευτεί πως είσαι καλά γιατί είχε ένα κακό προαίσθημα. Θα το αισθανθείς, όταν σε πάρει αγκαλιά πριν προλάβεις καν να του πεις πως είσαι στις μαύρες σου. Εκείνη η φιγούρα, που όσο μακριά σου και να βρίσκεται, θα σκαρφιστεί ένα τρόπο για να μάθει νέα σου. Που ίσως έχετε να τα πείτε βδομάδες, αλλά μόλις τον συναντήσεις είναι λες και δεν πέρασε ούτε μία μέρα.

Το πιο συγκινητικό και ταυτόχρονα συγκλονιστικό, με τον περιβόητο άνθρωπό σου, είσαι το πόσο κάποιες φορές, πιστεύει περισσότερο σε σένα απ’ότι εσύ ο ίδιος. Που σου δίνει δύναμη από την δική του, ακόμη και στις πιο μικρές σου προκλήσεις. Που θα βρει τον τρόπο να σε καθησυχάσει, όταν όλα γύρω, φαίνονται βουνό. Που θα σε τραβήξει με ορμή απ’το χέρι, να παρατήσεις τη δουλειά, την κλεισούρα ή την κατάθλιψή σου, για να βγείτε μια βόλτα στη πόλη. Και αυτό είναι μαγεία.

Συνήθως δεν συμφωνείτε σε όλα. Αλλά αν δεν καταφέρει να σε τραβήξει πίσω, θα σου κρατήσει το χέρι και στα πιο μεγάλα σου λάθη. Θα τρέξεις πάνω του, όταν νιώθεις πως είναι ο πιο γερός τοίχος που μπορεί να ακουμπήσεις. Και η αγάπη του, είναι ατόφια. Απ’αυτές τις ειλικρινείς αγάπες, τις μεγαλειώδεις, τις αλτρουϊστικές. Απ’αυτές που δεν πιστεύουμε πως υπάρχουν. Έτσι γίνεται και με εσένα. Λατρεύω τα πάντα πάνω σου. Τη λάμψη των ματιών σου όπως με κοιτάς. Εκείνο το μικρό σου χαμόγελο που καταλαβαίνω μόνο εγώ. Τις διαφωνίες μας.  Λατρεύω την Λάρισα δίπλα σου. Μέσα από τον ενθουσιασμό σου για τις βόλτες μας, μέσα από τα μάτια σου, μέσα από την κάθε μικρή μας στιγμή. Ίσως να το έλεγα και τύχη και ας ξέρω ότι δεν σου αρέσει.

Αν αυτός, τύχει και σου ζητήσει ποτέ αντάλλαγμα, διέγραψέ τον απ’τη μαγική σου λίστα.
Όχι, δεν είναι ο άνθρωπος σου. Αν δεν καταφέρνει να σου μιλήσει μ’ένα βλέμμα του και πάλι δεν είναι. Αν δεν νιώθεις την τρυφερότητά του, να σου τρυπάει τα σωθικά κάθε που σε ακουμπάει, τότε και πάλι έπεσες έξω.

Αν όμως, τον έχεις ήδη βρει, παράτα την ανάγνωση αυτού του κειμένου και τρέξε τώρα να του πεις πως τον αγαπάς.

Ίσως σήμερα θέλει να το ακούσει!

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @antouan_13

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.