Citylife, Λάρισα

Τελικά έχουμε κρίση στην Λάρισα ή να πάθω κρίση;

Λάρισα, σωτήριο έτος 2016. Η οικονομική κρίση έχει βαρέσει την Ελλάδα κατακούτελα, αλλά ένα σημείο στο κέντρο του χάρτη αντιστέκεται ωσάν  τον Αστερίξ και τον Οβελίξ! Η πρωτεύουσα του κάμπου,  ζει στους δικούς της ρυθμούς και φαίνεται σαν να μην την ενοχλεί τίποτα. Το ερώτημα παραμένει όμως: Έχουμε κρίση στην Λάρισα τελικά ή δεν μας αγγίζει τίποτα;

Το ερώτημα αυτό, μου γεννήθηκε όταν πριν λίγες μέρες έτυχε να φιλοξενώ ένα φίλο, ο όποιος δεν είναι από τα μέρη μας. Με μεγάλη του έκπληξη παρατηρούσε τα γεμάτα μαγαζιά της αγοράς, τις καφετέριες και όλους τους δρόμους του κέντρου και με ρωτούσε πως είναι δυνατόν να έχει τόσο κόσμο ένα απλό πρωί καθημερινής. Την ίδια απορία είχε και για την νυχτερινή version της πόλης, βέβαια.

Πραγματικά, προσπάθησα να του εξηγήσω-χωρις επιχειρήματα προφανώς- γιατί συμβαίνει αυτό, αλλά μάλλον δεν τον έπεισα καθώς ούτε εμένα δεν έπειθα! Τελικά τι γίνεται με την Λάρισα; Έχουμε κρίση ή ακόμα είμαστε στην εποχή των επιδοτήσεων;

Οκ, μάλλον υπερβάλλω για τις επιδοτήσεις αλλά πως γίνεται να είμαστε τόσο άνετοι; Παρατηρώ το κέντρο και βλέπω ότι έχει αλλάξει… Από την μια μεριά, μαγαζιά έκλεισαν, άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους και από την άλλη ένας οργασμός επιχειρηματικότητας στο χώρο της εστίασης μας έφερε στην πρώτη θέση κατανάλωσης καφέ στην Ελλάδα!

Μήπως τελικά ο καφές είναι για τον Λαρισαίο σαν τον μαγικό ζωμό του Δρυΐδη που τον κάνει απροσπέλαστο στην κρίση; Ή μήπως τελικά, όλα αυτά είναι ένας ωραίος παραμορφωτικός καθρέφτης της πραγματικότητας και εμείς είμαστε τόσο στον κόσμο μας και δεν δίνουμε δεκάρα για το τι γίνεται δίπλα μας;

Στατιστικά, η Λάρισα ακόμα δεν θεωρείται νομός με υψηλό ποσοστό ανεργίας, αλλά από την άλλη, όσο η κρίση θα βαθαίνει κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί ότι θα μείνουμε για πάντα στην μαρμίτα με το μαγικό μαντζούνι. Μήπως ήρθε η ώρα να κόψουμε τους καφέδες και να στραφούμε σ’ αυτά που έχει να μας δώσει η περιοχή;  Μήπως αρκετά βολευτήκαμε και πρέπει κάπως να δράσουμε; Ή μήπως, τελικά, όλα είναι ωραία και εγώ ανησυχώ χωρίς λόγο; Πολλά τα ερωτήματα για ένα άνθρωπο που δεν ήπιε ούτε ένα καφέ σήμερα! Πολλά!

 

mm
Γεννήθηκα σε χωριό, σπούδασα σε νησί και ονειρεύομαι να ταξιδέψω στην Γη του Πυρός. Γράφω όταν ερωτεύομαι , όταν χωρίζω, όταν θέλω να μιλήσω και όταν θέλω να σκάσω! Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησα να γράφω. Μην με ρωτάς αν σκέφτομαι να σταματήσω. Το γράψιμο είναι η παράνομη μου σχέση. Το πάθος μου, τα ξενύχτια μου, ο δυνατός μου καφές και όλα αυτά που με ορίζουν. Μισώ το πρωινό ξύπνημα, τους βαρετούς ανθρώπους και τα χλιαρά συναισθήματα! Αγαπώ τα δυνατά γέλια, τα κρουασάν με σοκολάτα και τα βροχερά μεσημέρια Κυριακής. Βγαίνω λίγο πλέον, αλλά συνεχίζω να είμαι αλήτης. Κάνω καλύτερα λάθη κάθε μέρα και με εκπλήσσω με το πόσο παιδί είμαι και ας κοντεύω 26. Αυτή είμαι, χωρίς πολλά λόγια. Τα επιπλέον τα αφήνω για τα κείμενα μου και τα ξενύχτια μου.
X