Μεσάνυχτα και κάτι

Στην Ταχυδρομείου κάναμε όνειρα για το μέλλον μας

91997024145445_67981014_n

Κάποτε σε ρώτησα ποια είναι τα όνειρά σου. Δεν κάνω όνειρα εγώ, μου απάντησες κι ακόμη θυμάμαι τον τρόπο που σε κοίταξα. Μα πώς ζεις χωρίς όνειρα; Δε ζω, απλά υπάρχω. Άκουσε παιδί μου. Πάντα να ονειρεύεσαι. Κι αν κάπου χαθείς, αν διστάσεις, αν μπερδευτείς, δεν πειράζει. Οι άνθρωποι είναι για να κάνουν όνειρα και λάθη κι όχι πάντα με αυτή τη σειρά.

Όνειρα που ξεχάστηκαν σε ημερολόγια, σημειωματάρια, μηχανογραφικά και βιογραφικά. Οράματα που έγιναν εικόνες μουντές γιατί έχασαν τη αστερόσκονή τους. Νέα, ικανά μυαλά με όρεξη που βγήκαν στους δρόμους κι έγιναν ένα με το μπουλούκι του συμβιβασμού. Αν αυτό δεν είναι τρομοκρατία, τότε τι; Βιβλία που πρωτοκάθεται πάνω τους σκόνη. Σκέψεις που περιμένουν την ενηλικίωση για να υλοποιηθούν και να υπάρξει νόημα, να ζωντανέψουν, να γίνουν πράξεις. Νιάτα ανέμελα και μυαλά πάνω απ’ τα κεφάλια. Έτσι ήταν πάντα και έτσι θα έπρεπε να είναι και σήμερα.

Πόσα «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» έγιναν «ήθελα να γίνω κάτι άλλο από αυτό που είμαι σήμερα», κουβαλάνε οι άνθρωποι. Ήθελα να γίνω χορεύτρια, δάσκαλος, ποδοσφαιριστής, ζωγράφος, γιατρός, πιλότος, φωτογράφος, δικηγόρος. Και γιατί δεν έγινες; Γιατί μεγάλωσα κι έμαθα πως δε γίνονται όλα τα όνειρα πραγματικότητα. Πίστεψέ με. Δεν υπάρχει σκληρότερη πραγματικότητα απ’ το να συνειδητοποιείς πως πρέπει να αφήσεις τα όνειρά σου γιατί η ενήλικη ζωή σου δεν έχει χώρο γι ‘αυτά.

Τρομοκρατία είναι να  ξεχνάς τα θέλω σου, να τα πατάς κάτω με το ζόρι. Να χαμογελάς υποκριτικά και να μιλάς βιαστικά. Να μην ακούς αυτόν που σου μιλάει γιατί οι φωνές στο κεφάλι σου φωνάζουν για τις υποχρεώσεις και τις αγκαρείες. Να μην σε χωράει ο τόπος. Να φορτώνεις μια ζωή και να ξεκινάς για άλλους τόπους, να δώσεις σε σένα μια ευκαιρία.
Τρομοκρατία είναι να μην κάνεις πια όνειρα γιατί κουράστηκες να απογοητεύεις και να απογοητεύεσαι. Να σου παίρνουν το γέλιο σου. Να θέλεις να χαμογελάσεις και να μην ξέρεις πώς. Να θέλεις να φωνάξεις και να μη βγαίνει φωνή. Τη μέρα να ζεις τους εφιάλτες σου και τη νύχτα να ζεις μέσα απ’ τα όνειρά σου. Τρομοκρατία είναι να ζει μέσα σου ο φόβος, η παραίτηση, η απελπισία.

Τρομοκρατία είναι να μη σε ρωτάνε αν είσαι καλά, αλλά αν έχεις δουλειά. Να είναι η κάρτα ανεργίας η δεύτερη ταυτότητά σου. Τρομοκρατία είναι να χαραμίζεσαι. Να ξεχνάς τα ταλέντα σου γιατί δεν υπάρχει ζήτηση, γιατί δεν πληρώνουν, γιατί δεν έχουν μέλλον. Κι εσύ; Ποιος είπε πως έχεις εσύ μέλλον χωρίς αυτά; Τρομοκρατία είναι να είσαι είκοσι ένα και να σου λένε πως δεν έχεις μέλλον. Γιατί έτσι, γιατί μπορούν, γιατί εσύ είσαι  μικρός για να φέρεις αντίσταση. Τι να τα κάνουμε τα πτυχία, τα σχολεία, τα φροντιστήρια και τις σπουδές, όταν οι άνθρωποι δεν έχουν την επιλογή να γίνουν, να κάνουν, να πάρουν αυτό που λαχταρούν; Μπουχτίσαμε από μεγάλες ιδέες, καθωσπρέπει ανθρωπάκια που κουνάνε επιδεικτικά τα δάχτυλά τους, όταν ακόμη και οι ίδιοι κοροϊδεύουν τον εαυτό τους. Μα πιο πολύ χορτάσαμε από επιθυμίες που είναι καλά κρυμμένες στα υποσυνείδητα.

«Τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»

«Ευτυχισμένος.»

«Και γιατί δεν έγινες;»

«Γιατί ποιος σου είπε πως μεγάλωσα;»

Η φωτογραφία είναι από το Instagram, @asterismall

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.