Citylife, Λάρισα

Σ’ αναζητώ στην Λάρισα…

building-691166_960_720

 

Όλα σε θυμίζουν. Όλα σε θυμούνται και δεν ξεχνούν. Δεν ξεχνάω ούτε εγώ. Απλώς επιλέγω να προχωρήσω. Επιλέγω να προσπαθήσω να καταλάβω πώς είναι τα πράγματα, ο κόσμος, τα πάντα, χωρίς εσένα. Πολλές φορές όμως δεν τα καταφέρνω και με γυρνάω πίσω. Γυρνάω στο «τότε», που δεν μπορεί να γίνει «τώρα». Γυρνάω στο «εμείς», που τώρα πια είναι ένα απλό «εγώ» και ένα ξεχωριστό «εσύ».

Φταίνε αυτά που περάσαμε μαζί. Αυτές οι όμορφες πρωινές μέρες μαζί σου και αυτά τα ακόμα πιο όμορφα βράδια. Αυτή η πόλη. Οι βόλτες μας, τα μαγαζιά που καθόμασταν, τα παγκάκια. Αυτά τα παγκάκια στο Αλκαζάρ. Αν είχαν στόμα, τί θα έλεγαν άραγε;  Καμία φορά βγαίνω και περπατάω σε μέρη που περπατήσαμε μαζί. Σε στενά που ξέρω ότι σου άρεσαν και σε μαγαζιά που είχαμε κάνει στέκια. Και το χειρότερο όλων ξέρεις ποιο είναι; Ότι βαθιά μέσα μου ελπίζω. Όχι να είμαστε πάλι μαζί, αλλά να σε δω. Να σε δω να περπατάς και εσύ σε κάποιο από αυτά τα στενά, ή να διασχίζεις τον δρόμο που διασχίζαμε μαζί χέρι – χέρι. Να σε κοιτάξω και να με κοιτάξεις. Ακόμα και να μην μιλήσουμε. Μόνο αυτό μου αρκεί.  Γιατί θα καταλάβω ότι θυμάσαι και δεν ξεχνάς. Γιατί δεν γίνεται να ξεχάσεις.

Θυμάσαι; Θυμάσαι εκείνη την τελευταία νύχτα που είπαμε «αντίο» ; εγώ τη θυμάμαι πολύ καλά. Είμαι σίγουρη και εσύ. Δεν μιλούσες και δεν μιλούσα. Απλώς σκεφτόμασταν και οι δυο. Δεν μπορώ να πάω ξανά σ’ αυτό το μέρος. Κάποτε ήλπιζα. Ότι θα ήμασταν πάλι όπως παλιά και θα πηγαίναμε κάποτε μαζί. Τώρα όμως σου είπα. Σταμάτησα να ελπίζω και επέλεξα να προχωρήσω. Ξέρω ότι είσαι καλά. Μαθαίνω για σένα και ξέρω ότι ξέρεις και εσύ για μένα. Και αυτό μου αρκεί. Αυτή η πόλη μου έμαθε να θυμάμαι, αλλά παράλληλα να ξεχνάω. Ίσως αυτό είναι και το καλύτερο από όλα τελικά.  Το χθες μου σε ξέχασε και το αύριο δεν σε ξέρει…

mm
Φοιτήτρια στο τμήμα κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω τα ταξίδια, τις ταινίες ,τα γαλλικά αλλά και τα γλυκά. Αγαπώ την μόδα και ιδιαίτερα τους χαμογελαστούς ανθρώπους.