Ladies, Μεσάνυχτα και κάτι

Οδός Έρωτα, αριθμός 1, Λάρισα

9be23ebe01fe851a06df1c76eace589b

Αγαπητέ κ.Έρωτα,

Γεια σου. Σου στέλνω αυτό το γράμμα με αφορμή εκείνον. Θα μπω αμέσως στο θέμα , άλλωστε ξέρω πως μισείς τις εισαγωγές.
Είσαι άδικος, να ξέρεις. Πρώτα από όλα είσαι άδικος.
Εμένα με χτύπησες αλύπητα , όμως εκείνον μόνο τον γρατσούνισες. Δεν πόνεσε η καρδιά σου που το έκανες αυτό; Δεν ηξέρες μήπως πόσο πόνο θα νιώσω; Δεν με έβλεπες βράδια ολόκληρα να ξαγρυπνάω στο κρεβάτι; Περίμενα μήπως μου έστελνες εσύ πρώτος γράμμα ότι θα έφτιαχναν τα πράγματα. Ότι εκείνος θα με ερωτεύονταν λίγο.

Δεν έβλεπες την καταστροφή στο μυαλό μου; Μικρές εκρήξεις κάθε μέρα, βόμβες με το όνομά του. Δεν έβλεπες τα σπασμένα γέλια μου; Ποσο λυπηρά είναι αυτά τα γέλια… Πιο πολύ και από τους θρήνους. Ούτε τα φαντασιόπληκτα όνειρά μου έβλεπες; Εκεί που τον φιλούσα , τον αγκάλιαζα , τον είχα με την θέλησή του ολόδικό μου… Δεν έβλεπες πως όλη η Λάρισα έγινε το τασάκι μου και η θάλασσά της το ποτό μου;

Αλλά βεβαία, εσένα δεν σε νοιάζουν τα αποτελέσματα. Απλα χτυπάς και φεύγεις. Άλλα δεν είναι έτσι κύριε Ε.
Δεν είναι σωστή αντιμετώπιση αυτή.
Εσύ πώς θα ένιωθες αν σου ξερίζωνα τα φτερά σου;
Αν σου έβαζα φωτιά;
Αν σε κάρφωνα με ένα μαχαίρι;
Ξέρεις , τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν πιστεύω καν ότι είσαι μικρός, φτερωτός, με βέλη.

Γέρασες κύριε Ε. Γέρασες και κυκλοφορείς με τα πόδια, αντί πετώντας, και έχεις ένα όπλο κάτω από το μαύρο σου δερμάτινο. Δεν είσαι πια επιλεκτικός. Χτυπάς , και όποιον σκοτώσεις , σκοτωσες.
Μην μου κάνεις εμένα το παιδί. Μπορώ και διακρίνω τις ρυτίδες σου και κάποιες γκρίζες τρίχες στα μαλλιά σου. Είσαι πια ανελέητος γιατί βαρέθηκες να σε υποτιμούν. Σε πάτησαν, σε έλιωσαν ολά αυτά τα χρόνια και τώρα εκδικείσαι. Εγώ όμως τι έφταιξα; Εγώ γιατί; Εγώ μόνο σε σένα πίστευα όλα αυτά τα χρόνια.

Δεν είσαι δίκαιος κύριε Ε.
Έχεις γαζώσει πια με το όπλο σου τον οργανισμό μου , και κάθεσαι με ένα τσιγάρο στο χέρι και με κοιτάς να σβήνω.
Ελπίζω να σου κάψει το τσιγάρο το χέρι. Και μετά κάποιος να σου ρίξει και σένα μια σφαίρα…Έτσι για να νιώσεις πώς ήταν στις αρχές. Άλλωστε τώρα δεν μπορώ να σου περιγράψω απλά με καψίματα και σφαίρες πως νιώθω εξαιτίας σου.

Βασανιστήριο είναι η καθέ μερα. Άλλες φορές καις τα ματια μου για να σπαράζω που τον βλέπω. Άλλες γεμίζεις καρφίτσες το στόμα μου και ματώνω όταν του μιλάω. Άλλες πάλι χτυπάς με δύναμη τα αυτιά μου μήπως και σταματήσω να του ζητάω μια λέξη. Τέλος μέρα τη Μερά τρως το μυαλό μου. Το γεμίζεις με εκείνον ώστε να αδυνατεί να σκεφτεί οτιδήποτε άλλο….
Παρ’ ολ’ αυτά εγώ εκεί. Επιμένω. Έχω συνηθίσει τα βασανιστήριά σου. Δεν με φοβίζουν πια… Και ο πόνος συνηθίζεται και η αυτοκαταστροφή.

Ξέχασα γιατί σου έστειλα και το γράμμα…. Α, ναι γιατί είσαι άδικος. Είσαι πολύ άδικος , αλλά σ’αγαπώ και σένα και τον πόνο σου. Το μόνο που ζητάω είναι να μην κάνεις ποτέ τα ίδια σε εκείνον… Να μην νιώσει ποτέ όπως νιώθω εγώ. Δεν θα είναι έστω και αυτό μια δικαίωση;

Ναι, μην τον αφήσεις ποτέ να ζήσει την απόλαυση του πόνου.

Με έρωτα
Ένα θύμα σου.