Μεσάνυχτα και κάτι

Μια βροχερή βραδιά στην Λάρισα

ect-rain-favim-com-3727343

Έτσι όπως κάθεσαι βράδυ, σπίτι, ήρεμος και χαλαρώνεις μπροστά στον υπολογιστή με μια κουβερτούλα επειδή έξω βρέχει και έχεις ανοιχτά παράθυρα, γιατί είπες έτσι, να νιώσεις λίγο το Φθινόπωρο, πέφτεις πάνω σε εκείνο το τραγούδι. Όλοι μας έχουμε εκείνο, το ένα τραγούδι που το έχουμε συνδυάσει με κάποιο συγκεκριμένο άτομο ή βίωμα. Άλλοι συνειδητά και άλλοι εντελώς ασυναίσθητα. Έγινε ερέθισμα και τώρα τροφή για σκέψη.

Μπορεί η μνήμη να λειτουργεί επιλεκτικά στο τι θέλει τελικά να αξιοποιήσει, όμως τίποτα δεν της ξεφεύγει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ανθρώπινο μυαλό λειτουργεί με τρόπους που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε. Δημιουργεί συνειρμούς και αλλόκοτους δεσμούς ανάμεσα σε πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις. Πιο πολύ απ’ όλα, αυτό που καθορίζει την σύνδεση είναι η στιγμή και η αίσθηση.

Μπορεί λοιπόν, να είναι εκείνο το συγκεκριμένο που σου θυμίζει ένα αγαπημένο πρόσωπο που δεν είναι πια κοντά σου, ένα από αυτά τα «γλυκούλικα» που ξυπνάει τις ελπίδες σου και τον ανεκπλήρωτο έρωτα μαζί του, ένα καταθλιπτικό που δίνει ακόμη πιο έντονη αίσθηση στην μιζέρια σου, ένα ερωτικό, «πιασάρικο» που σου θυμίζει εκείνον και όσα ζήσατε, ένα «δικό σας» που σκέφτεσαι την παρέα σου, τα τρελά σκηνικά σας και τις όμορφες στιγμές μαζί τους που σου λείπουν, ακόμη και ένα «χαζό» που σε κάνει να αναπολείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνα τα αθώα. Ότι και αν είναι πάντως, εκείνη την ώρα γίνεται μια έκρηξη συναισθημάτων.

Και για πες μου: αυτή η έκρηξη προκλήθηκε από στίχους ελληνικούς ή ξένους; Από μελωδίες απαλές, έντεχνες ή ροκ; Ίσως πάλι και από βαρύ λαϊκό. Μπορεί και ποπ, έλα, μη ντρέπεσαι.

Ανεξαρτήτων γούστων και προτιμήσεων πάντως, είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος που χανόμαστε όλοι όταν παίζει ένα τραγούδι που μας θυμίζει τα δικά μας. Το μυαλό σκαλώνει από στίχο σε στίχο. Το σώμα προδίδει όσα το μυαλό επιδέξια κρύβει.

Δεν έχει σημασία αν τα τραγούδια της ζωής μας ακούγονται με φωνές άλλες από τη δική μας, σημασία έχει ότι εκφράζονται επιτέλους από κάποιον. Έγιναν στίχοι συνοδευόμενοι από μια μελωδία που μπορεί να μην είναι απόλυτα «εγώ», αλλά τουλάχιστον είναι «εμείς» και τη δύναμη που κρύβει αυτό το «εμείς» δεν μπορούμε να τη συγκρίνουμε με κανένα επιμέρους δυνατό κομμάτι.

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.