Citylife, Λάρισα

Φύγε από την Λάρισα, σε μισώ!

he_left__but_promised_to_return____by_mechtaniya-d5hcy7l

Είχες πάντα αυτή την γεύση στα χείλη. Καπνό και δυόσμο. Τα τσιγάρα σου,  φυσική τους συνεχεία και αυτά τα χείλη στην πορεία έγιναν υπεύθυνα για όλα. Αυτά μου χαμογέλασαν εκείνη την μέρα στην Δευκαλίωνος που έτυχε να πίνουμε καφέ και αυτά μου είπαν το αντίο το τελευταίο βράδυ του καλοκαιριού στον Πλαταμώνα.

Ήξερα πως ήσουν δύσκολη πίστα. Δεν μου κρατούσες το χέρι στις βόλτες μας στο κέντρο και μια φορά που έσκυψα να σε φιλήσω στα σκαλάκια, στο Φρούριο, τραβήχτηκες … Έπρεπε να το είχα καταλάβει ότι δεν ήσουν εκεί για μένα. Έπρεπε να έχω καταλάβει ότι το φευγάτος δεν ήταν μόνο παρατσούκλι μεταξύ φιλών.

Έφευγες πάντα. Από μένα, από τις συνήθειες που προσπαθούσα να μας φτιάξω, από τα <<σε σκέφτομαι>> και τα <<μου λείπεις>>. Έφευγες ακόμα και όταν καθόμασταν αγκαλιά κάτι ξημερώματα στο μπαλκόνι σου. Ήσουν δίπλα μου και έφευγες.

Προσπάθησα να γίνω συνοδοιπόρος σου, να σ’ ακολουθώ… Δεν μ’ ένοιαζε το τίμημα! Ας το πλήρωνα και δυο και τρεις φορές αρκεί για μια φορά, να έμενες. Με φοβήθηκες, είπες , εκείνο το βραδύ στον Πλαταμώνα.. Πριν ξημερώσει 1η Σεπτέμβρη έφυγες πάλι. Είχες πει  θα ανάψουμε φωτιά και θα αράξουμε,  και όλο το βραδύ δεν μίλησες καθόλου. Μέχρι πριν φύγουμε νόμιζα ότι ζούσα την ίδια παράνοια που ζούσα ολόκληρο τον Χειμώνα στην πόλη και δεν θορυβήθηκα. Σου ζήτησα το μπουφάν, γύρισα από την άλλη και έφυγες. Δεν κοίταξες πίσω! Φοβήθηκες και έφυγες!

Έχει περάσει ένας χρόνος. Έχω ακόμα το μπουφάν σου και κάτι φιλτράκια  ριγμένα μέσα στην τσάντα μου. Κάποιοι μου είπαν ότι σε είδαν να γελάς και να καπνίζεις στο στέκι μας- αν ήταν πότε και των δυο μας- και φαινόσουν καλά. Τους είπα ότι εύχομαι να είσαι καλά . Μέσα μου όμως σε έβριζα. Σε διαολόστελνα  που μου πήρες τα μέρη μου, που με έκανες να σιχαθώ τον καπνό που κάπνιζες, που πλέον δεν μπορώ να ερωτευτώ άλλον σ’ αυτή την πόλη! Με κατέστρεψες και μένα και ολόκληρη την πόλη! Έγινε άχρωμη και ξένη εξαιτίας σου. Γι αυτό σε μισώ! Και μισώ και όλα όσα άγγιξες, όλα τα δώρα σου και εκείνο το χαζό μπουφάν που κρέμεται στην ντουλάπα μου και με κοροϊδεύει καθημερινά. Με πόσα τέτοια λάφυρα έχεις γεμίσει τις ντουλάπες σ’ αυτή την πόλη; Γιατί τώρα που πρέπει δεν φεύγεις; Γιατί είσαι ακόμα εδώ; Φύγε!

mm
Γεννήθηκα σε χωριό, σπούδασα σε νησί και ονειρεύομαι να ταξιδέψω στην Γη του Πυρός. Γράφω όταν ερωτεύομαι , όταν χωρίζω, όταν θέλω να μιλήσω και όταν θέλω να σκάσω! Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησα να γράφω. Μην με ρωτάς αν σκέφτομαι να σταματήσω. Το γράψιμο είναι η παράνομη μου σχέση. Το πάθος μου, τα ξενύχτια μου, ο δυνατός μου καφές και όλα αυτά που με ορίζουν. Μισώ το πρωινό ξύπνημα, τους βαρετούς ανθρώπους και τα χλιαρά συναισθήματα! Αγαπώ τα δυνατά γέλια, τα κρουασάν με σοκολάτα και τα βροχερά μεσημέρια Κυριακής. Βγαίνω λίγο πλέον, αλλά συνεχίζω να είμαι αλήτης. Κάνω καλύτερα λάθη κάθε μέρα και με εκπλήσσω με το πόσο παιδί είμαι και ας κοντεύω 26. Αυτή είμαι, χωρίς πολλά λόγια. Τα επιπλέον τα αφήνω για τα κείμενα μου και τα ξενύχτια μου.