Citylife, Λάρισα

Crash Test: Λάρισα vs. Τρίκαλα

larisavstrikala

Όχι, όχι σαν άνθρωπος δεν είμαι υπέρ της βίας και της αντιπαλότητας. Αλλά κάτι παίζει τον τελευταίο καιρό στον αστρολογικό μου χάρτη και κάπως μου βγαίνει ο καυγάς. Βεβαία, το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει διχόνοιες,  μιας και  τα Τρίκαλα τα αγαπώ και θεωρώ ότι με την Λάρισα έχουν πολλά κοινά. Θα ήταν πιο αβανταδόρικο να έκανα ένα crash test με τον Βόλο βέβαια, αλλά λέω να το κρατήσω για το επόμενο.

Παρακάτω λοιπόν, θα βρεις ομοιότητες και διαφορές ανάμεσα στις δυο αυτές θεσσαλικές πόλεις με σκοπό να καταλήξουμε στην καλύτερη! Νιώσε ελεύθερος να μοιραστείς την γνώμη σου. Γι αυτό έχουμε τα σχόλια από κάτω, βρε!

Λάρισα vs. Τρίκαλα: Round 1

  1. Και τις δυο πόλεις τις διαπερνά ποτάμι. Ένας πόντος στα Τρίκαλα όμως, γιατί οι Τρικαλινοί το έχουν αξιοποιήσει εξαιρετικά!
  2. Και οι δυο πόλεις έχουν ένα συγκεκριμένο σημείο στο κέντρο που είναι γεμάτο καφετέριες και ταβερνάκια. Φρούριο και Ταχυδρομείου εμείς, Μανάβικα και Ασκληπιού αυτοί. 1-2, λοιπόν!
  3. Και οι δυο πόλεις έχουν φοιτητόκοσμο! Δεν μπορώ να βάλω βαθμολογία σ’ αυτό γιατί δεν έχω υπάρξει φοιτήτρια σε καμιά από τις δυο πόλεις όποτε το αφήνω πάνω σας.
  4. Και οι δυο πόλεις ξέρουν από νυχτερινή ζωή. Όσες φορές έχω βγει βραδύ στα Τρίκαλα έχω περάσει πολύ καλά, αλλά νομίζω ότι στην Λάρισα έχουμε πιο πολλές επιλογές. Ισοπαλία, ξεκάθαρα!
  5. Και οι δυο πόλεις έχουν αξιοθέατα. Εμείς το Αρχαίο Θέατρο, εκείνοι το Ρολόι τους! Δυσκολεύομαι αλήθεια!

Νομίζω πως υπάρχουν μερικά πραγματάκια ακόμα, όπως για παράδειγμα ότι εκείνοι δεν έχουν κοντά παραλία ενώ εμείς έχουμε ή ότι εκείνοι έχουν Μετέωρα ενώ εμείς όχι…. Δεν ξέρω ακόμα και τώρα όμως, αν μπορώ να είμαι ξεκάθαρη και να αποφασίσω ποια είναι η καλύτερη Θεσσαλική πόλη. Όποτε δεν θα το κάνω και θα αφήσω εσάς να αποφασίσετε! Εγώ νίπτω τας χείρας μου γιατί έχω και φίλους στα Τρίκαλα και είναι λεπτή η θέση μου!

mm
Γεννήθηκα σε χωριό, σπούδασα σε νησί και ονειρεύομαι να ταξιδέψω στην Γη του Πυρός. Γράφω όταν ερωτεύομαι , όταν χωρίζω, όταν θέλω να μιλήσω και όταν θέλω να σκάσω! Δεν θυμάμαι πότε ξεκίνησα να γράφω. Μην με ρωτάς αν σκέφτομαι να σταματήσω. Το γράψιμο είναι η παράνομη μου σχέση. Το πάθος μου, τα ξενύχτια μου, ο δυνατός μου καφές και όλα αυτά που με ορίζουν. Μισώ το πρωινό ξύπνημα, τους βαρετούς ανθρώπους και τα χλιαρά συναισθήματα! Αγαπώ τα δυνατά γέλια, τα κρουασάν με σοκολάτα και τα βροχερά μεσημέρια Κυριακής. Βγαίνω λίγο πλέον, αλλά συνεχίζω να είμαι αλήτης. Κάνω καλύτερα λάθη κάθε μέρα και με εκπλήσσω με το πόσο παιδί είμαι και ας κοντεύω 26. Αυτή είμαι, χωρίς πολλά λόγια. Τα επιπλέον τα αφήνω για τα κείμενα μου και τα ξενύχτια μου.