Sex & Σχέση

Αυτοί που (μας) λείπουν…

dsc_0553
O καιρός φοράει τα φθινοπωρινά του, στολίζεται με τα πιο ζεστά χρώματα, και κάπου εκεί αρχίζουν δειλά να ξεδιπλώνονται μνήμες, τόσο νοσταλγικές ζεστές αλλά και παράλληλα μουντές που ταιριάζουν απόλυτα με τα σκούρα χρώματα του ουρανού.

Ξεφυλλίζοντας φωτογραφίες, ξεπηδούν μνήμες από το παρελθόν. Άνθρωποι που ήρθαν για να μείνουν και άλλοι για να αποχωρίσουν…κρυφά. Ο πρώτος αποχωρισμός ήρθε πριν από περίπου 6 μήνες. Ευτυχώς ήταν προσωρινός. Σκεφτόμουν πως θα ήταν η φίλη μου Αθήνα και εγώ Λάρισα; Η απάντηση μου ήρθε εξ’ ουρανού από έναν φίλο: »Αυτή θα πίνει καφέ στο Κολωνάκι και εσύ Λάρισα,δεν αλλάζει τίποτα».
Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι μικροί, προσωρινοί αποχωρισμοί για να μας μαθαίνουν πως να διαχειριζόμαστε τους μόνιμους. Αυτούς λέω που σε παγώνουν και σε στήνουν στον τοίχο λέγοντας: »Πρέπει να το δεχτείς».
Εγώ ξέρεις που κατέληξα;Οι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ… Ή μάλλον φεύγουν! Ξέρεις πότε όταν εμείς τους ξεχάσουμε, όταν τους σβήσουμε το φως. Όταν τους διαγράψουμε από την μνήμη μας. Όσο είναι ακόμα στο μυαλό μας είναι ακόμα εκεί να μας σιγοτραγουδούν και να είναι η ασπίδα μας όταν κάποιος μας αδικεί…