Sex & Σχέση, Μεσάνυχτα και κάτι

Αφιερωμένο στην Λαρισαία φίλη μου

13507049_1326403937373992_8137377268245467748_n

Οι σχέσεις σε ολοκληρώνουν, σε συμπληρώνουν, σου δίνουν όσα σου λείπουν, κολλάνε τα σπασμένα σου κομμάτια, σε κάνουν να νιώθεις μια απερίγραπτη ευτυχία. Υπάρχουν όμως, κι αυτές οι σχέσεις που σε διαλύουν, σε κομματιάζουν, σε αδειάζουν και σε πληγώνουν. Σίγουρα καμιά σχέση δεν είναι τέλεια όπως και τίποτα στη ζωή δεν είναι μόνο άσπρο ή μόνο μαύρο.

Η ζωή είναι ένα παιχνίδι με πρωταγωνιστές εμάς. Κάποιες φορές όμως έρχονται κάποιοι και μας κλέβουν αυτόν το ρόλο. Έτσι ήρθε και αυτός, έπαιξε το ρόλο του και τόσο αθόρυβα έφυγε. Με τη σειρά σου εσύ, μάζεψες τα αποφόρια μιας σχέσης και προσπάθησες να τα μπαλώσεις, αλλά τα έκανες κουρέλι, αφήνοντας αναμνήσεις να ξετυλίγονται μία-μία μπροστά στα μάτια σου. Άσχημο πράγμα η συνήθεια και όμως κατάφερε να γίνει. Υπάρχει μέσα σου, στην καθημερινότητά σου, σε κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα σου. Δε θέλεις να τον ξεπεράσεις κι όχι γιατί δε μπορείς, αλλά γιατί δε θες. Έχεις πλέον συνηθίσει να ζεις θέλοντας αυτόν κάθε μέρα και λίγο παραπάνω. Έμαθες να ζεις δίπλα του, δεν έχεις την δύναμη να τον διώξεις από την σκέψη σου, έτσι πιστεύεις. Που να πας; Πώς θα ξαναγαπήσεις; Μήπως μόνη σου δεν θα πονάς; Ποιος σε πληγώνει;

Να ξεκαθαρίσουμε πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δεν ψάχνουμε όλοι τα ίδια, ούτε αναζητούμε την ευτυχία και τη συναισθηματική πληρότητα στα ίδια σημεία. Αναζήτησε τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου. Εσύ που θες να ξυπνάς κάθε μέρα στην αγκαλιά του, που ψοφάς για ρομαντισμούς και έρωτες πώς περιμένεις να βρεις ευτυχία πλάι σε κάποιον που έμαθε να κοιμάται, να ξυπνάει και να ζει μόνος; Θα επιχειρήσεις να τον αλλάξεις. Αναλογίστηκες πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις την πιο μικρή  σου συνήθεια; Πώς περιμένεις να αλλάξεις έναν άνθρωπο; Τα πράγματα είναι απλά. Δεν είναι για σένα. Ή δεν είσαι εσύ για αυτόν, όπως θες πες το. Μένεις έτσι ηττημένη, σαν να ξεπληρώνεις κάποιο αμάρτημα που δεν έχεις κάνει, μένεις εκεί, ελπίζοντας τα πράγματα να αλλάξουν. Περιμένοντας, δεν ξέρεις τι περιμένεις, απλά περιμένεις.

Αναπολείς  μια σχέση που έχει τελειώσει και που δεν σε συμπλήρωνε. Κοίτα γύρω σου τι έμεινε, χαρτομάντιλα με κάμποσα δάκρυα, ξέμπαρκα λόγια, υποσχέσεις και εσύ ανήμπορη να ξεχωρίσεις τη φαντασία σου από την πραγματικότητα. Γιατί χαραμίζεις τον καιρό σου; Είσαι σίγουρη πως αξίζει τον κόπο; Θεωρητικά αγαπάς τον εαυτό σου, έτσι δεν είναι; Προσπαθείς να φυλαχτείς, να σε προστατεύσεις από ενδεχόμενες πληγές, να αποφύγεις τον πόνο, να μην πληγωθείς. Ουσιαστικά τι κάνεις γι’ αυτό; Έχεις ποτέ σκεφτεί πόσες φορές έχεις αφήσει την ευτυχία σου, αυτή την κρυστάλλινη σφαίρα, να παίζει βίαια στα χέρια άλλων; Έχεις συνειδητοποιήσει πως εσύ είσαι αυτή που τους την προσφέρεις;

Ένα πράγμα ξέρω, στα είκοσι μας οι σχέσεις δεν χωράνε τίποτα μέτριο. Στα είκοσι μας δεσμευόμαστε μόνο από σοβαρό και επικίνδυνο έρωτα. Οι άνθρωποι που θα περάσουν απ’ την ζωή σου θα σε αγαπήσουν, θα σε μισήσουν, θα σε σηκώσουν, θα σε πατήσουν, θα σε κάνουν να κλάψεις από χαρά ή από δυστυχία, θα σε σπάσουν σε μικρά κομματάκια ή θα κολλήσουν όλα σου τα σπασμένα κομμάτια με μια σφιχτή αγκαλιά. Ότι κ αν κάνουν αυτοί, ένα πρέπει να θυμάσαι. Μόνο εσύ μπορείς να σε πληγώσεις, εσύ επιτρέπεις στους άλλους να σε πληγώνουν. Κι αν το κάνεις όλο αυτό στο όνομα μιας κακιάς, ανθρώπινης συνήθειας, οι συνήθειες είναι επιλογές και μπορούν σε κάποιο βαθμό, τουλάχιστον, ν’ αλλάξουν. Δεν χρειάζεσαι κάποιον να σε σώσει, απλά κάποιον να είναι δίπλα σου όσο παλεύεις με τους δικούς σου δαίμονες, όσο πασχίζεις να σώσεις τον εαυτό σου. Τώρα, πλύνε το πρόσωπό σου και πάμε μια βόλτα στην πόλη να πιούμε. Να πιούμε σε όλες τις φορές που ξέχασες για λίγο ποια είσαι.

mm
Βορειοελλαδίτισσα, φοιτήτρια και ανήσυχο πνεύμα που την ζωή μου ομορφαίνουν το γέλιο, ο χορός, η αρθρογραφία και τα ταξίδια.